น แต่ฉันขึ้นไปกับแกแล้วรู้สึกขยะแขยง”
“เธอรู้สึกขยะแขยงเธอก็ออกไป ไม่มีใครห้าม!”เฉินเฟิงยิ้มจางๆกล่าว ผู้หญิงอย่าง โยว่หลิง คงถูกหมาอย่างเสิ่นห้าวเลียบขาแข้งเลียขาจนเคยตัวสินะ ถึงได้คิดว่าคนทั้งโลกต้องยอมเธอหมด แต่เขาไม่เหมือนกับสุนัขอย่างเสี้ยห้าว
“แก…..” โยว่หลิง ชี้ไปที่หน้าตรงจมูกของเฉินเฟิง รู้สึกรำคาญ ไอ้***เหม็น กล้าที่จะมาต่อล้อต่อเถียงกับฉันงั้นหรอ
“ฉัน ฉันทำไม?” เฉินเฟิงกอดอกแล้วมองไปที่ โยว่หลิง อย่างเฉยชา
“แกมันขยะ ชาตินี้ก็เป็นได้แค่ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้าน! “ โยว่หลิงค่อยปล่อยมือลงมา แล้วก็ปลอบใจตัวเอง ฉันไม่เหมือนกับคนแบบเฉินเฟิง
เฉินเฟิงเม้นริมฝีปาก ก็ฉันชอบที่จะเป็นลูกเขยแต่งเข้า ฉันมีความสุข เกี่ยวไรกับเธอ?
ในที่สุดลิฟต์ก็มาถึงชั้น 16
โยว่หลิงรีบก้าวออกจากลิฟต์โดยที่ไม่หันมองข้างหลัง เธอไม่อยากอยู่กับเฉินเฟิงต่อสักวินาทีเดียว
เฉินเฟิงเอามือล้วงกระเป๋า แล้วค่อยๆก้าวออกจากลิฟต์ เดินไปยังห้องชุดที่จองไว้
เขาเดินไปถึงมุมห้อง เฉินเฟิงก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย
“ อืม ….. ช้าลง ….. ”
“ อ๊า … พี่ป้าว … เจ็บ”
หิวมากขนาดนั้นเลยเหรอ?ประตูก็ไม่ปิด? เฉินเฟิงเบิกตากว้าง แล้วมองไปที่ฉากที่อยู่ตรงหน้า
โยว่หลิงหาที่เปรียบไม่ได้ เธอก็ถูกชายวัยกลางคนที่มีหน้าท้องโตกดติดกับประตู ในขณะนี้จูบและแทะ
มันน่าแทะจริงๆ
ชายวัยกลางคนอย่างกับไม่เคยเจอผู้หญิงมาเป็นร้อยปี ในขณะที่กำลังซุกไซร้คอ มืออีกข
