บทที่ 161 ตอน ขอโทษ
เฉินเฟิงเดินลงรถก่อน เพื่อเปิดประตูรถให้เสี้ยเมิ่งเหยา
เสี้ยเมิ่งเหยาก้าวลงจากรถ มายืนหยุดอยู่ตรงหน้าประตูคฤหาสน์
เสี้ยเมิ่งเหยานิ่งไปชั่วครู่ เฉินเฟิงเองก็หยุดนิ่ง แล้วยืนมองอยู่ด้านหลังของ เสี้ยเมิ่งเหยาอย่างเงียบๆ
ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขา แล้วว่าเสี้ยเมิ่งเหยาชื่นชอบคฤหาสน์ที่นี่มากขนาดไหน แต่งงานกันมา 3 ปี
เสี้ยเมิ่งเหยาคิดถึงยู่ฉวนซานอยู่เสมอ เธอบอกว่ารอมีเงิน จะมาซื้อบ้านไว้ที่ยู่ฉวนซานสักหนึ่งหลัง ในทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมา ได้สูดอากาศอันบริสุทธิ์ ได้ดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ยู่ฉวนซานด้วย
เมื่อก่อนเฉินเฟิง มีที่ต้องเหตุผลที่ต้องออกจากบ้านตระกูลเฉิน ทำให้เขาไม่มีปัญญาพอที่จะทำให้ความฝันของเสี้ยเมิ่งเหยาเป็นจริงได้
แต่ตอนนี้ เขาสามารถที่จะรับเสี้ยเมิ่งเหยามาอยู่ที่นี่ได้อย่างสง่าผ่าเผย เพื่อทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุด
“เฉินเฟิง บ้านหลังนี้…เป็นของเราจริงเหรอ?”
ทั้งที่ในใจมีคำตอบอยู่แล้ว แต่เสี่ยเมิ่งเหยาก็ยังไม่อยากจะเชื่อ น้ำเสียงของเธอสั่นเทาเฉินเฟิงยิ้ม แล้วเดินมาข้างๆเสี้ยเมิ่งเหยา พร้อมกับยื่นกุญแจใส่มือเธอ: “บ้านหลังนี้เป็นของเรา ถ้าเธอไม่เชื่อ เธอก็ลองเปิดดูสิ”
เสี้ยเมิ่งเหยาหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินไปที่หน้าประตู เธอตื่นเต้นมาก จนทำให้ฝ่ามือเธอ เต็มไปด้วยเหงื่อ
กุญแจถูกสีกันอยู่นาน ถึงได้ถูกเสียบไขเข้าไป
“ลองดูซิ ว่าจะเปิดเข้าได้หรือเปล่า”เสีย
