บทที่ 160 นายน้อยเฉิน เชิญครับ
ตอนนี้เฉินเฟิงกลับบอกว่า เขาซื้อคฤหาสน์บนยู่ฉวนซานไว้
ถึงเฉินเฟิงจะสามารถทำได้จริง แต่นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเงินแล้วนะ
เพราะคนที่สามารถเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์บนยอดยู่ฉวนซาน ล้วนเป็นคนสำคัญมีชื่อเสียง ให้พวกเขายอมขายที่ของตัวเองให้คนอื่น ใครเขาจะยอม?
“พ่อหนุ่ม ลุงไม่มีเวลาเป็นเพื่อนเราเล่นสนุกนะ รีบลงไปเลย ลุงต้องไปรับแขกคนอื่นอีก” คนขับรถพูดอย่างรำคาญ เขาไม่อยากขึ้นเขาไปแล้วโดนยามไล่ลงมา
“ที่รัก เราลงรถกันเถอะ” เสี้ยเมิ่งเหยามองเฉินเฟิงหนึ่งที คนขับรถไม่ยอม เธอก็หมดหนทาง
เฉินเฟิงส่ายหน้า เขาลงรถน่ะได้ แต่เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้ พึ่งได้รับบาดเจ็บมาไม่กี่วัน จะเหนื่อยไม่ได้
“ลุง เอางี้ ลุงพาพวกเราไปส่งยอดเขา ผมให้เพิ่มอีกห้าร้อย” เฉินเฟิงบอก โบราณว่าไว้ มีเงินทำได้ทุกอย่าง เขาไม่เชื่อหรอกว่าลุงคนขับรถจะไม่ชอบเงิน
“เราพูดจริงหรอ?” นั่นไง พอได้ยินเฉินเฟิงบอกจะให้เพิ่มอีกห้าร้อย ดวงตาลุงคนขับรถเป็นประกายขึ้นมาทันที เขาออกมาวิ่งรถ วันหนึ่งหาเงินได้อย่างมากแค่สองสามร้อย เฉินเฟิงจะให้เพิ่มห้าร้อยนี่ เท่ากับค่าแรงเขาสองวันเลยทีเดียว เขาไม่มีทางไม่หวั่นไหวหรอก
เฉินเฟิงไม่พูดอะไรอีก หยิบแบงค์ห้าร้อยออกมายื่นให้เขาทันที
ลุงคนขับรถดีใจมาก รีบรับเงินมา
“ได้ พ่อหนุ่ม ลุงขับไปส่งยอดเขาให้” เขาหน้าชื่อตาบาน เงินถึงมือแล้ว เขาค่อยสบายใจหน่อย
“แต่ว่าพ่อหนุ่ม ลุงพูดก่อนเลยนะ ถ้าตอน
