ขึ้นไปกลางเขาแล้ว ยามเขาไม่ให้พวกเราเข้าไป ห้าร้อยนี่ลุงไม่คืนให้หรอกนะ” เหมือนกลัวเฉินเฟิงเปลี่ยนใจ ลุงรีบย้ำ
เฉินเฟิงยิ้มบาง: “ลุงครับ ขับไปเถอะ เดี๋ยวผมคุยกับยามเอง”
“โอเค นั่งดีๆนะ”
ไม่นาน รถก็ขับมาถึงกลางเขา แต่เป็นที่น่าแปลกใจของลุงคนขับรถคือ ยามไม่สกัดกั้นรถเขา
ทำให้ลุงคนขับรถถอนหายใจโล่งอก ที่แท้มาตรการความปลอดภัยของยู่ฉวนซานก็ไม่ได้เข้มงวดอย่างที่เขาลือกัน
ที่จริงลุงเขาแค่ไม่รู้ว่า จุดที่ยู่ฉวนซานมีมาตรการความปลอดภัยเข้มงวดมีแต่จุดเดียว คือเขตคฤหาสน์บนยอดเขา
เขตคฤหาสน์นี่สุดยอดเข้มงวดอย่างที่เขาพูดกันจริงๆ
ครั้งที่แล้วที่เฉินเฟิงมา แค่ถึงยอดเขาก็โดนยามขวางไว้ ถ้าไม่ใช่เสิ่นหงชังปรากฏตัว เฉินเฟิงเข้าไปไม่ได้แน่ๆ
หลายนาทีต่อจากนั้น รถแท็กซี่ก็ถึงยอดเขา
ลุงคนขับรถเห็นกลุ่มยามใส่ชุดเครื่องแบบสีดำแต่ไกล
“พ่อหนุ่ม ลงตรงนี้เถอะ” ลุงยังหวั่นๆ ยามพวกนี้แต่ละคนรูปร่างใหญ่โต เกิดกรูกันเข้ามาขวางเขาจะทำยังไง?
“ลุง มาถึงนี่แล้ว ขับเข้าไปเรื่อยๆเถอะ” เฉินเฟิงเริ่มเหนื่อยใจ คฤหาสน์ของเขาอยู่ด้านในสุด ห่างจากนี่ไม่น้อยเลย
“พ่อหนุ่ม ลุงบอกแล้วนี่ ที่นี่เป็นเขตส่วนบุคคลนะ เขาไม่ให้เข้าไปหรอก แถมที่นี่อยู่กับแค่สิบครอบครัวเอง รถและคนที่เข้าออก ยามพวกนี้เขารู้หมด ลุงขับรถแท็กซี่มา แถมยังมีพวกเธอสองคนนั่งมาด้วย เขาให้เราสามคนเข้าไปสิแปลก” ลุงคนขับรถพูดอย่างเป็นหลักการ
“ลุง ผมบอกลุงแล้วนี่ ผมซื
