รให้นายขับรถมาถึงบนนี้?”
ลุงคนขับสีหน้าอมทุกข์ เจ้าบ้านี่ทำฉันซวยแล้วไง เขาทำท่าจะเอ่ยปากอธิบาย ตอนนี้เองกลับมีเสียงเรียบแทรกขึ้นมาจากที่นั่งด้านหลัง
“ฉันเอง”
ยามหัวหน้าหันไปตามเสียง และเห็นเฉินเฟิงที่สีหน้าไร้อารมณ์
เขาชะงักเบิกตากว้างประหนึ่งแข็งเป็นหิน ทำไมเป็นนายน้อยเฉินล่ะ?!
เรื่องเฉินเฟิงนั้น ยามทุกคนที่นี่จำได้แม่นเลย เพราะหวังต้าไห่หัวหน้ายามคนก่อนโดนเสิ่นหงชังไล่ออกไปเพราะเสียมารยาทกับเฉินเฟิง
ดังนั้นต่อให้นายน้อยเฉินจะมาที่เขตคฤหาสน์นี่น้อยมาก แต่พวกยามก็จำหน้าเขาไว้ได้แม่น กลัววันไหนจะทำผิดเหมือนหวังต้าไห่อีก
“ฉันเข้าไปได้ไหม?” เฉินเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ
“ได้ครับได้ครับ นายน้อยเฉิน เชิญครับ” ได้สติกลับมาปุ๊บ หัวหน้ายามรีบเปิดปาก ท่าทีบอกเลยว่าเคารพนบนอบ
นายน้อยเฉิน?
พอได้ยินสรรพนามนี้ ลุงคนขับรถเหงื่อผุดที่ไรผมทันที ทำไมยามคนนี้เรียกเจ้านี่ว่านายน้อยเฉิน?
หรือว่าเจ้านี่จะมีบ้านที่นี่จริงๆ?
ลุงคนขับรถเริ่มหวั่นๆ
“เอ่อ พ่อหนุ่ม เรามีบ้านที่นี่จริงหรอ?” ลุงคนขับปาดเหงื่อที่ขมับพลางถาม
เฉินเฟิงหัวเราะบอก: “ผมบอกลุงหลายรอบแล้วนะ”
“เอ่อ…” ลุงคนขับหัวเราะแหะๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดี พี่ชาย คุณเป็นเจ้าของคฤหาสน์ของยู่ฉวนซานแล้ว ทำไมยังมานั่งแท็กซี่อีกล่ะ ทำไมไม่หาคนขับรถให้ตัวเองหา?
ผ่านด่านยามเข้าไป ถนนด้านหลังยิ่งปล่อยให้รถแท็กซี่ผ่านตลอด
สามนาทีหลังจากนั้น รถแท็กซี่ได้จอดลงที่หน้าคฤหาส
