บทที่ 159 ผมมีทาวน์เฮาส์อยู่บนเขา
เขาเดินออกมาที่ถนนกับเสี้ยเมิ่งเหยา เรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง
“พ่อหนุ่ม จะไปไหนล่ะ”
คนขับรถเป็นผู้ชายวัยกลางคน พอเสี้ยเมิ่งเหยากับเฉินเฟิงขึ้นรถ สายตาของคนขับรถหยุดที่เสี้ยเมิ่งเหยาเต็มๆสามวินาที ก่อนจะหันไปทางเฉินเฟิงอย่างจำยอม
“ยู่ฉวนซาน” เฉินเฟิงพูดเสียงเรียบ
“ยู่ฉวนซาน?” คนขับรถอึ้งพลางว่า: “พ่อหนุ่ม เป็นคนต่างถิ่นล่ะสิ เขตท่องเที่ยวยู่ฉวนซานกำลังพัฒนา แต่ยังไม่เปิดให้คนนอกขึ้นไปหรอกนะ”
เฉินเฟิงยิ้มบอก: “ขอโทษครับ ผมพูดไม่เคลียร์ พวกเราจะไปเขตที่พักอาศัยของยู่ฉวนซาน ไม่ใช่เขตท่องเที่ยว”
ยู่ฉวนซานแบ่งออกเป็นสองเขต หนึ่งคือเขตที่พักอาศัยที่เสิ่นหงชังเป็นคนเปิด อีกที่คือเขตการท่องเที่ยวที่ตระกูลเฉินเป็นคนเปิดตอนนี้
“เขตที่พักอาศัย?” คนขับรถลอบมองเฉินเฟิงก่อนว่า: “พ่อหนุ่ม บ้านอยู่ที่นั่นหรอ?”
เขตที่พักอาศัยของยู่ฉวนซาน เป็นเขตที่พักอาศัยที่หรูหราที่สุดของชางโจว ต่อให้เป็นห้องส่วนตีนเขาที่ธรรมดาที่สุด แค่หนึ่งตารางเมตรเริ่มต้นก็หนึ่งแสนแล้ว ซื้อบ้านที่นั่นได้มักเป็นระดับชนขั้นกลางของชางโจว มีทรัพย์สินอย่างน้อยๆเริ่มต้นก็สิบยี่สิบล้านแล้ว
เฉินเฟิงนี่ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนที่สามารถซื้อบ้านที่นี่ได้เลย
เฉินเฟิงส่ายหน้าพลางว่า: “ไม่ใช่ แค่คิดจะไปดูบ้านที่นั่นน่ะ”
พอได้ยินเฉินเฟิงบอกว่าจะไปดูบ้าน คนขับรถเบ้ปากบอก: “พ่อหนุ่ม บ้านที่ยู่ฉวนซานน่ะไม่เท่าไหร่หรอก
