นอกจากแพงแล้ว ไม่ต่างอะไรกับบ้านชองชางโจวเราหรอก”
“เธอมีเวลาไปดูบ้านที่ยู่ฉวนซาน สู้เอาเวลาไปดูบ้านอื่นดีกว่า นั่นน่ะถึงเป็นที่ที่ชาวบ้านธรรมดาอย่างเราควรอยู่” คนขับรถพูดด้วยน้ำเสียงสั่งสอนเฉินเฟิงกลายๆ ในสายตาเขา เฉินเฟิงทำตัวเวอร์ไป ทั้งๆที่ซื้อบ้านที่ยู่ฉวนซานไม่ไหว ยังทำจะไปดูบ้าน เสียเวลาชัดๆ
“ขอบคุณมากครับอา ผมจะไปดูนะ” เฉินเฟิงเอ่ยปากเนิบๆ
เห็นเฉินเฟิงไม่สนใจ เขาส่ายหัว และขี้เกียจพูดกับเฉินเฟิง คนหนุ่มอย่างเฉินเฟิงต้องให้ชนกำแพงซะหลายครั้ง โดนสังคมขัดเกลาหลายรอบ ถึงจะยอมรับความธรรมดาของตัวเอง
เสี้ยเมิ่งเหยาที่อยู่ข้างๆอดขมวดคิ้วสงสัยไม่ได้ เธอรู้ดีว่าเฉินเฟิงมีปัญญาซื้อบ้านที่ยู่ฉวนซานได้แน่ แต่ว่าเขาซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะเนี่ย? ทำไมเธอถึงไม่รู้เลย
หรือว่า….ครั้งก่อน?
เสี้ยเมิ่งเหยานึกขึ้นมาได้ว่า ครั้งก่อนตอนเฉินเฟิงโดนหลินหลันไล่ออกจากบ้าน บอกจะพาเธอไปยู่ฉวนซาน ตอนนั้นเธอไม่เชื่อ คิดว่าเขาโม้
แต่ดูท่าตอนนี้ ครั้งที่แล้วเขาจะพูดจริง เขาซื้อบ้านที่ยู่ฉวนซานนานมาแล้ว
เสี้ยเมิ่งเหยาเริ่มรู้สึกรอคอยที่จะได้เห็นบ้านใหม่ที่เฉินเฟิงเตรียมไว้ให้เธอ
ไม่นานรถก็ขับมาถึงเขตขายบ้านเชิงเขายู่ฉวน
เขตพักอาศัยยู่ฉวนซานมีสามส่วน เชิงเขาเป็นเขตที่พักอาศัยธรรมดา
ราคาบ้านในเขตนี้คือตารางเมตรละหนึ่งแสน
ที่กลางเขาเป็นเขตระดับสูง ทัศนียภาพสวยและการออกแบบก็ดี ดังนั้นราคาตารางเมตรละหนึ่งแสนห้าห
