มื่น
ส่วนยอดเขาสูงที่สุดเป็นเขตคฤหาสน์ที่คนชางโจวทั้งหมดได้ยินชื่อเสียง
ทั้งเขตมีแค่สิบคฤหาสน์
ไม่ต้องพูดเลยว่า คนที่อยู่ในสิบคฤหาสน์นี้จะเป็นผู้ดีตระกูลชั้นสูงระดับแนวหน้าของชางโจวทั้งนั้น
หลี่จุ้นเฉิงมั่งล่ะ เสิ่นหงชังที่รวยอันดับหนึ่งของเมืองนั่นอีก ยังมีเจ้าตระกูลอันดับหนึ่งหลายตระกูล…
พูดได้เลยว่า เขตคฤหาสน์ยู่ฉวนซานเป็นแหล่งรวมไฮโซของชางโจว
ส่วนราคาของเขตคฤหาสน์คือ ตารางเมตรละห้าแสน! นี่ยังขั้นต่ำนะ
คฤหาสน์ของเฉินเฟิง เฉินจงซื้อมาจากเสิ่นหงซัง พูดว่าซื้อ จริงๆน่าจะเรียกว่าได้มาฟรีมากกว่า เพราะราคาที่เสิ่นหงซังขายให้เฉินจงคือ ตารางเมตรละห้าหมื่น
คฤหาสน์พื้นที่พันตารางเมตร ราคาเดิมคือห้าร้อยล้าน
แต่เพราะเฉินเฟิง คฤหาสน์หลังนี้เลยใช้เงินแค่ห้าสิบล้านก็ซื้อมาได้แล้ว เหมือนลดไปเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว
“พ่อหนุ่ม ถึงแล้ว”
พอถึงเขตขายบ้าน คนขับรถแท็กซี่ก็จอดลง และพยักพเยิดให้เฉินเฟิงลงจากรถ
เฉินเฟิงยิ้มเศร้าพลางว่า: “อาครับ ช่วยขับขึ้นไปยอดเขาทีนะครับ”
ที่นี่ห่างจากคฤหาสน์บนยอดเขามากโขอยู่ เขาลงไปหารถเองได้ แต่เสี้ยเมิ่งเหยาได้รับบาดเจ็บ เคลื่อนไหวไม่สะดวก
“ไปยอดเขาทำไม?” คนขับรถอึ้งพลางว่า: “เราบอกจะมาดูบ้านไม่ใช่หรอ? นี่ไงเขตขายบ้านน่ะ”
“พ่อหนุ่ม เราบอกจะมาดูบ้าน คงไม่ใช่หมายถึงเขตคฤหาสน์ยอดเขาหรอกนะ?” เขาเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ และเริ่มทำหน้าแปลกๆ
เฉินเฟิงพยักหน้า “ใช่ครับ กะว่
