บทที่ 158 ถูกล็อตเตอร์รี่ได้มา
“โง่จริง คุณคิดว่าผมจะแคร์เงินหนึ่งล้านห้าแสนนี่?” เฉินเฟิงยิ้มหยัน ถ้าหลินหลันทำตัวดีสักนิด ให้เสี้ยเมิ่งเหยาดีใจ อย่าว่าแต่หนึ่งล้านห้าแสนเลย ต่อให้สิบห้าล้าน เขาก็ให้เธอได้!
แต่ยัยหน้าโง่หลินหลันกลับเลือกทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาเสียใจเพราะเงินแค่หนึ่งล้านห้าแสน
หมดหนทางเยียวยาแล้ว!
“ตัวซวยอย่างแกไม่แคร์เงินหนึ่งล้านห้าแสนนี่?” หลินหลันแค่นเสียงเยาะ “นี่เฉินเฟิง ไม่ต้องมาทำอวดรวยต่อหน้าฉันหรอกรู้ไหม? ยังไงเราก็อยู่ด้วยกันมาตั้งสามปี แกเป็นยังไง ฉันยังไม่รู้อีก? อย่าว่าหนึ่งล้านห้าแสนเลย ต่อให้หนึ่งแสนห้าหมื่น แกก็ไม่มีปัญญาหามาได้หรอก”
“ตอนนี้แกกลับบอกว่าไม่สนเงินหนึ่งล้านห้าแสนนี่ เหอะๆ กล้าพูดจาโอ้อวดไม่กลัวสำลักน้ำลายตัวเอง” หลินหลันสีหน้าดูถูก ถึงครั้งที่แล้วซุนกุ้ยฟางจะบอกว่าเฉินเฟิงไม่ธรรมดาเลย แต่หลินหลันยังคงไม่เชื่ออยู่ดี
ถ้าเฉินเฟิงไม่ธรรมดาจริง จะยอมทนเธอมานานขนาดนี้? จะยอมเป็นพนักงานเดลิเวอร์รี่อยู่สามปี? จะยอมทนภายใต้คำว่าคนไร้ประโยชน์อยู่สามปี?
ล้อเล่นหรือไง!
ถ้าเปลี่ยนเป็นเธอ แล้วมีเบื้องหลัง เธอไม่ยอมทนให้ใครดูถูกเหยียดหยามใช้ชีวิตเหมือนหมาตัวหนึ่งมาสามปีหรอก
เห็นท่าทีคิดเองเออเองของหลินหลันแล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้ว
ขนาดเฉียวเสี่ยวโย่วซึ่งเป็นประธานกรรมการใหญ่บริษัทอสังหาริมทรัพย์ต้าหลงที่มีมูลค่ากว่าหกหมื่นกว่าล้านยังเคารพ
