นอบน้อมเฉินเฟิง เฉินเฟิงมีหรือจะไม่มีเงินแค่หนึ่งแสนห้าหมื่น?
อย่าว่าหนึ่งแสนห้าหมื่นเลย ต่อให้หนึ่งพันห้าร้อยล้าน เขาก็มี!
แม่ของเธอทำไมสายตาสั้นแบบนี้ ถ้าแม่ไม่สายตาสั้น นิสัยอย่างเฉินเฟิงรับรองต้องให้แม่เธออยู่ดีกินดีแน่ แต่หลินหลันโง่จนทิ้งทุกอย่างไปเอง เสี้ยเมิ่งเหยาถอนหายใจ อดเห็นใจหลินหลันไม่ได้
“ไปเอาเงินมาสิ จะยืนบื้อทำไม?”
เห็นเฉินเฟิงไม่พูดอะไร หลินหลันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี ร้องกรี๊ดขึ้นมาว่า: “แกอย่าบอกฉันนะว่า แม้แต่เงินหนึ่งล้านที่เหลือ แกใช้หมดแล้ว?!”
“แม่ เงินหนึ่งล้านที่เหลือเฉินเฟิงเขาไม่ได้ใช้เลยสักนิด!” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดเสียงเย็น ที่จริงแล้วเงินหนึ่งล้านห้าแสนนั่นก็ของเฉินเฟิง ถ้าไม่เห็นแก่หน้าเฉินเฟิง กู้ตงเซินมีหรือจะยอมชดใช้เงินให้เธอ
“ในเมื่อไม่ได้ใช้ งั้นก็ไปเอามาให้ฉันสิ!” พอได้ยินว่าเงินยังอยู่ หลินหลันก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ได้ หนูจะไปเอามาให้” เสี้ยเมิ่งเหยากัดฟันกรอด เตรียมหยิบบัตรออกมาจากกระเป๋าเงิน เงินหนึ่งล้านห้านี่ให้หลินหลันแล้ว ก็เท่ากับว่า เธอตัดขาดความเป็นแม่ลูกกับหลินหลันแล้ว
เสี้ยเมิ่งเหยายังไม่ทันหาบัตรเจอ เฉินเฟิงก็หยิบบัตรเครดิตออกมาก่อนเธอหนึ่งใบ
เขายื่นให้หลินหลัน เฉินเฟิงจ้องหน้าหลินหลันพูดอย่างใจเย็นว่า: “ในนี้มีหนึ่งล้านแปดแสน”
“แกเอามาจากไหนน่ะหนึ่งล้านแปดแสน?” หลินหลันตะลึง เจ้าคนไร้ประโยชน์นี่ทำไมมีเงินมากขนาดนี้
เฉินเฟิงส่ายหน้าพล
