างว่า: “คุณไม่ต้องสนว่าผมเอาเงินมาจากไหน ตอนนี้เงินนี่เป็นของคุณแล้ว”
“จริงหรอ?” หลินหลันดีใจ ทำท่าจะแย่งบัตรจากมือเฉินเฟิง
แต่เฉินเฟิงยกบัตรหนีมือหลินหลัน
หลินหลันทำหน้าโกรธจัด “แกหมายความว่าไง? แกบอกจะให้เงินฉันไม่ใช่หรอไง?”
“ผมบอกจะให้เงินคุณ แต่ผมมีเงื่อนไขหนึ่งข้อ” เฉินเฟิงพูดเสียงเรียบ
“เงื่อนไขอะไร?” หลินหลันถามทันที
“เอาเงินนี่ไป ต่อไปอย่ามายุ่งกับเมิ่งเหยาอีก” เฉินเฟิงพูดเสียงเย็นชา ป้องกันศัตรูภายนอกน่ะง่าย ป้องกันเครือญาติสิยากกว่า คนประเภทมีเงินนับเป็นน้องมีทองนับเป็นพี่อย่างหลินหลัน ถ้าหมดเงินแล้ว อะไรก็ทำได้ทั้งนั้น เฉินเฟิงเองก็ไม่สามารถมานั่งระวังเธอทุกวินาที เกิดวันไหนเขาไม่อยู่ หลินหลันอาจจะทำเรื่องอะไรอย่างครั้งก่อนที่ประมูลขายคืนแรกของเสี้ยเมิ่งเหยาอีกก็ได้
“แค่นี้?” หลินหลันดีใจมาก เธอคิดว่าเฉินเฟิงจะขออะไรโอเวอร์ซะอีก ถ้าแค่นี้ เธอมีเหตุผลอะไรไม่รับปากล่ะ
“แค่นี้แหละ”
“ฉันรับปาก!” หลินหลันพูดพลางแย่งบัตรไปจากมือเฉินเฟิง สีหน้ายิ้มร่า เจ้าโง่นี่สมองดีหรือเปล่า? เธอขอเขาแค่หนึ่งล้าน เขากลับให้มาหนึ่งล้านแปดแสน
“เงินคุณรับไปแล้ว ถ้าผมรู้ว่าคุณกล้ามาหาเมิ่งเหยาอีก อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ” ท่าทีไม่ยี่หระอะไรของหลินหลัน เฉินเฟิงเห็นมันทั้งหมด แต่เขาไม่แคร์ เงินของเขาไม่ใช่อะไรที่จะรับไปง่ายๆอยู่แล้ว
“วางใจได้ ยังไงเมิ่งเหยาก็ลูกสาวฉัน ขอแค่แกทำให้เธอมีความสุข ฉันไม่ส่ง
