บทที่ 157 ต้องการเงิน
“สุดท้ายแล้วหลินจงเหว่ยเห็นแก่ความสามารถของตระกูลเสี้ย ให้เจ้าคนไร้ประโยชน์นี่ไปขอร้อง เขาก็แค่ทำตามน้ำไปเฉยๆ ลูกยังคิดว่าเป็นความดีความชอบของมันงั้นหรอ?” หลินหลันเบะปากบอก
“แม่ แม่ไม่เข้าใจ!” เสี้ยเมิ่งเหยากระทืบเท้า หลินหลันไม่รู้เลยสักนิดว่า ตอนแรกตระกูลเสี้ยต่ำเตี้ยเรี่ยดินแค่ไหนต่อหน้าอสังหาริมทรัพย์ติ่งเฟิง ถ้าเฉินเฟิงไม่พูด ตระกูลเสี้ยไม่มีทางได้มีโอกาสร่วมงานกับอสังหาริมทรัพย์ติ่งเฟิง
“ไม่เข้าใจ?” หลินหลันยิ้มเย็น “เสี้ยเมิ่งเหยา แม่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวซวยนี่ใส่ยาอะไรให้ลูกกิน ทำให้ลูกเชื่อใจเขาขนาดนี้ แต่วันนี้แม่จะพูดไว้ตรงนี้เลยนะ บ้านนี้ถ้ามีมันต้องไม่มีแม่ มีแม่ต้องไม่มีมัน!”
“แกบอกว่าไม่อยากหย่ากับมัน? ได้! ไสหัวจากตระกูลเสี้ยพร้อมกับมันเลยไป! ยังไงซะ ต่อไปนี้ถ้าฉันอยู่บ้านนี้ เจ้าคนไร้ประโยชน์นี่ห้ามก้าวเท้าเข้าบ้านนี้แม้แต่ก้าวเดียว” หลินหลันยืนยันหนักแน่น เธอรู้ดีว่า อยากให้เสี้ยเมิ่งเหยากับเฉินเฟิงหย่ากัน มันยากแค่ไหน ดังนั้นเลยยอมถอยก้าวหนึ่ง ให้เฉินเฟิงย้ายออกจากตระกูลเสี้ย อย่างน้อยก็ไม่อยู่ในสายตาเธอ
แบบนี้ ดาวมฤตยูอย่างเฉินเฟิงก็จะทำอะไรเธอไม่ได้แล้ว
“แม่คะ ทำไมแม่ไม่มีเหตุผลแบบนี้ล่ะ?” เสี้ยเมิ่งเหยาเต็มไปด้วยความโกรธ สามปีมานี้การแสดงออกของเฉินเฟิงที่ตระกูลเสี้ย เธอเห็นมันทั้งหมด เรียกได้ว่า ทำหน้าที่ลูกเขยได้เกือบจะเพอร์เฟคส์ กับหลินหลัน
