เฉินเฟิงทำตัวราวกับเป็นแม่แท้ๆก็ไม่ปาน ไม่เคยมีสักนิดที่จะกระด้างกระเดื่องด้วย
แต่หลินหลันล่ะ? เธอทำเหมือนเฉินเฟิงเป็นหมารับใช้มาสามปีไม่พอ ยังคอยกระทบกระเทียบแดกดันเขา ในสายตาเธอ เฉินเฟิงทำนี่ก็ไม่ดี นั่นก็ไม่ดี เรียกได้ว่าไม่มีอะไรถูกสักอย่าง
แต่เฉินเฟิงทำผิดอะไรหรือเปล่า? ไม่มีเลย!
ในเมื่อไม่มี หลินหลันถือสิทธิ์อะไรทำกับเขาแบบนี้? เสี้ยเมิ่งเหยาอยากตะโกนถามความในใจออกมาซะจริงๆ เธอทนหลินหลันมานานแล้ว วันนี้เธอจะไม่ทนอีกต่อไป!
“ฉันไม่มีเหตุผล?” น้ำเสียงหลินหลันเริ่มเดือด “เสี้ยเมิ่งเหยา แกนี่มันเนรคุณจริงๆ กล้าบอกว่าฉันไม่มีเหตุผล แกลองคิดดีๆสิ ใครกันที่เลี้ยงแกมาจนโตป่านนี้?”
“เป็นเจ้าคนไร้ประโยชน์?” หลินหลันชี้หน้าเฉินเฟิง
“แกเถียงคำไม่ตกฟากกับฉันเพื่อเจ้าตัวซวยนี่ คราวที่แล้วให้แกกับมันหย่ากันแล้วแต่งกับเสิ่นจุนเหวินแทน แกไม่ยอม!
“คราวนี้เจ้าคนไร้ประโยชน์นี่มันอันตรายถึงชีวิตฉัน แกกลับยืนข้างมัน แกไม่ช่วยแม่แท้ๆของตัวเอง กลับไปช่วยคนนอก แกอกตัญญูขนาดนี้ ยังมีหน้ามาพูดอีกหรอว่าฉันไม่มีเหตุผล!”
หลินหลันด่ากราด เธอเชื่อคำนักพรตสนิทใจ เฉินเฟิงมาตระกูลเสี้ยเพื่อมากินทุกคนให้ตาย
ตอนแรกก็เสี้ยเว่ยกั๋ว ต่อมาก็เสี้ยเมิ่งเหยา ถ้าเธอยังไม่ทำอะไร คนต่อไปที่จะมีอันเป็นไปก็คือเธอแน่ๆ!
คำพูดพวกนี้ของหลินหลันทำเสี้ยเมิ่งเหยาโกรธจนพูดไม่ออก
ตอนนี้เอง เฉินเฟิงยิ้มมองหลินหลันพลางว่า: “คุณรู้สึกว่
