าผมเป็นดาวมฤตยู?”
“หรือว่าไม่ใช่ล่ะ?” หลินหลันเลิกคิ้วถาม ถ้าเมื่อสามปีก่อนเฉินเฟิงไม่แต่งเป็นเขยเข้าตระกูลเสี้ยล่ะก็ ตอนนี้ตระกูลเสี้ยต้องเป็นอีกแบบ สวยเป็นหนึ่งในสามโลกอย่างเสี้ยเมิ่งเหยาต้องแต่งเข้าตระกูลสูงแน่
พอเสี้ยเมิ่งเหยาได้แต่งกับคนรวย งั้นความสำคัญของเธอกับเสี้ยเว่ยกั๋วในตระกูลเสี้ยต้องดีขึ้นแน่ ใครก็ไม่กล้าดูถูกพวกเขา เธอเองก็จะได้เข้าไปอยู่บ้านหลังใหญ่ ไม่ใช่อยู่ห้องเล็กพื้นที่ร้อยกว่าตารางเมตรแค่นี้ แถมวันๆต้องขึ้นบันไดอีก
“เอาเถอะ คุณว่าใช่ก็ใช่ละกัน” เฉินเฟิงยิ้มส่ายหัว เดิมเขาอยากจะเถียงกับหลินหลันสักสองสามคำ แต่พอคิดอีกที กับคนตาลุกวาวเห็นประโยชน์เป็นที่ตั้งอย่างหลินหลัน มีอะไรน่าคุยล่ะ? ในสายตาเธอมีแต่เงิน มีแต่อำนาจเท่านั้น คุณไม่มีเงินไม่มีอำนาจ เธอไม่ชายตาแลคุณหรอก
“ผมกับเมิ่งเหยา จะไปจากตระกูลเสี้ยวันนี้” เฉินเฟิงชะงักไปก่อนว่า: “แต่ก่อนไป ผมขอเตือนคุณไว้หน่อยนะ คุณอยากประจบเอาใจคนรวยมีอำนาจมันเรื่องของคุณ แต่อย่ามายุ่งกับเมิ่งเหยา!”
“ถ้าให้ผมรู้ว่า คุณเอาเมิ่งเหยาไปเป็นเครื่องมือเพื่ออำนาจความร่ำรวยล่ะก็ ผมจะทำให้คุณเสียใจที่เกิดมาบนโลกนี้เลยทีเดียว”
คำพูดนี้ของเขาเป็นการเตือนหลินหลันว่า อย่าได้ทำอะไรโง่ๆแบบครั้งก่อนที่เอาความบริสุทธิ์ของเมิ่งเหยาไปประมูลอีก
แต่หลินหลันกลับเดือดพล่านเมื่อได้ยินคำพูดนี้ เจ้าคนไร้ประโยชน์ที่ถือน้ำล้างเท้าตัวเองมาสามปีกล้าข่มขู
