่เธอ!
“เมิ่งเหยา พวกเราไปกันเถอะ”
ไม่รอหลินหลันแผดเสียง เฉินเฟิงยิ้มบางพลางจูงมือเสี้ยเมิ่งเหยา
“อืม” เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเบาๆ เธอผิดหวังกับหลินหลันถึงที่สุด ขืนอยู่ที่ตระกูลเสี้ยต่อไป ก็มีแต่จะทำให้ตัวเองไม่สบายใจเท่านั้น
“เดี๋ยว!” พอเห็นทั้งคู่ทำท่าจะเดินออกไป หลินหลันก็ร้องเตือนไว้
“ยังมีอะไรอีก?” เฉินเฟิงเริ่มรำคาญ
“พวกแกจะไปก็ได้ แต่ทิ้งเงินไว้ก่อน!” หลินหลันพูดอย่างเอาแต่ได้
“เงินอะไร?” เฉินเฟิงขมวดคิ้ว
“เงินหนึ่งล้านห้าแสนที่นายกู้อะไรเชินนั่นจ่ายให้เมิ่งเหยาไง”
“เงินนั่นเขาจ่ายให้เมิ่งเหยา มันเกี่ยวอะไรกับคุณ?” เฉินเฟิงพูดอย่างเย็นชา
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ฉันเลี้ยงเจ้าคนเนรคุณมาจนโตป่านนี้ ทั้งป้อนข้าวป้อนนม ให้มันเรียนหนังสือ ฉันยังจ่ายไปไม่ถึงหนึ่งล้านห้าแสนหรือไง?” หลินหลันพูดหน้าตาเฉย คราวที่แล้วโดนเสิ่นจุนเหวินเอาเงินหนึ่งร้อยล้านคืนไป เธอยังปวดใจไม่หาย ตอนนี้เลยต้องเอาเงินจำนวนนี้มาชดเชยให้ตัวเองหน่อย
ยังไงซะเสี้ยเมิ่งเหยาก็เป็นลูกสาวเธอ แม่ขอเงินลูกสาว มันถูกต้องที่สุดแล้ว
อีกอย่างเงินนี้ถ้าเธอไม่เอากลับมา ก็ต้องโดนเฉินเฟิงหลอกไปอยู่ดี
ถ้าจะให้เฉินเฟิง สู้เธอเอาไปเลี้ยงหมาดีกว่า
พอได้ยินหลินหลันพูดแบบนี้ เสี้ยเมิ่งเหยาตาแดงก่ำทันที นี่เป็นคำพูดที่คนเป็นแม่ควรพูดหรอ?
ตัวเธอเป็นลูกสาวแม่แท้ๆนะ นี่แม่ไม่รู้เลยหรอว่า พูดแบบนี้ออกมาจะทำให้เธอเสียใจแค่ไหน?
หนึ่งล้านห้าแสน ที่
