บทที่ 156 ไอ้ตัวซวย
ครั้งนี้ที่มาบอกข่าวกับเฉินเฟิงว่า เฉินอิงโรจะมาหาเรื่อง ถือว่าทำเกินหน้าที่แล้ว
ถ้าไม่ติดว่าเธอมั่นใจในตัวเฉินเฟิง เธอไม่มีทางทำเพื่อเขาแบบนี้แน่
“ได้ ผมรู้ละ” เฉินเฟิงพยักหน้า อาทิตย์หน้าเฉินอิงโรจะมา เขาจะได้ ‘เตรียมการต้อนรับอย่างดี’ให้กับเธอซะหน่อย เพราะยังไงซะตอนนี้กว่าครึ่งชางโจวเป็นถิ่นของเขา
ไม่นานเฉินเฟิงก็พาเสี้ยเมิ่งเหยากลับมาที่ชางโจว
พอกลับมาบ้าน เปิดประตูออก ก็เห็นว่าในบ้านมีแต่หลินหลันกำลังนั่งดูโทรทัศน์คนเดียว
“เฉินเฟิง!” พอเห็นเขา สีหน้าหลินหลันก็บึ้งตึงทันที เจ้าคนไร้ประโยชน์นี่ยังมีหน้ากลับมาอีก
“แกยังมีหน้ากลับมาอีกหรอ?!” หลินหลันมองเฉินเฟิงอย่างรังเกียจ คราวที่แล้วที่เฉินเฟิงสะบัดมือไปจากตระกูลเสี้ยต่อหน้าซุนกุ้ยฟางสองแม่ลูก มันทำให้เธอหน้าแตกไม่เหลือชิ้นดีต่อหน้าซุนกุ้ยฟางสองแม่ลูก
เฉินเฟิงขมวดคิ้ว ไม่สนใจหลินหลัน ตรงไปห้องนอนตัวเองทันที ถ้าไม่เห็นว่าเสี้ยเมิ่งเหยาจะทำตัวลำบากที่อยู่ตรงกลาง เขาไม่คิดจะกลับตระกูลเสี้ยด้วยซ้ำ
“หยุดนะ!” เห็นเฉินเฟิงกล้าเมินเฉยตน หลินหลันโกรธมาก เธอพุ่งปราดเข้าไปขวางหน้าเฉินเฟิงด่าว่า: “ฉันถามแกอยู่นะ? แกหูตึงหรือไง!”
“หลีกไป!” น้ำเสียงเฉินเฟิงเย็นชา เขาสามารถเห็นแก่หน้าเสี้ยเมิ่งเหยาไม่ถือสาหาความหลินหลันได้ แต่ทุกเรื่องต้องมีขอบเขต หลินหลันหาเรื่องไม่หยุดหย่อน เขาก็ไม่จำเป็นต้องทนต่อไปเรื่อยๆ
สบตาเข้ากับสายต
