าเย็นชาดุจน้ำแข็งของเฉินเฟิง หลินหลันอดสะท้านไม่ได้ เจ้าคนไร้ประโยชน์นี่ ออกไปไม่กี่วันนี้ไปเจอเรื่องอะไรมากันแน่ ทำไมรู้สึกว่ามันเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม
เวลานี้เสี้ยเมิ่งเหยาก็เข้ามา
พอเข้ามา เสี้ยเมิ่งเหยาก็เห็นเฉินเฟิงกับหลินหลันกำลังประจันหน้ากัน เธอขมวดคิ้วและถามออกไปอย่างอดไว้ไม่อยู่ว่า: “แม่คะ แม่ขวางหน้าเฉินเฟิงทำไมคะ?”
“ลูกแม่ กลับมาแล้วหรอ” พอเห็นเสี้ยเมิ่งเหยา หลินหลันหน้าดีใจเหมือนเห็นพระมาโปรด เธอรีบเดินมาหาลูก เตรียมจะฟ้อง แต่เห็นแขนลูกสาวมีผ้าพันแผลสีขาวไว้ซะก่อน
“ลูกแม่ แขนลูกเป็นอะไรน่ะ?!” หลินหลันอ้าปากค้าง ทำไมไม่เจอลูกสาวไม่กี่วัน ลูกสาวเธอดูเหน็ดเหนื่อยขนาดนี้ แขนได้รับบาดเจ็บไม่พอ ที่หน้าก็มีแผลอีก
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” เสี้ยเมิ่งเหยาส่ายหัวพลางว่า: “ไม่ระวังโดนมีดบาดน่ะค่ะ”
“อะไรนะ? โดนมีดบาด?!” หลินหลันตกใจมาก พูดอย่างโกรธๆว่า: “โดนมีดบาดแล้วยังว่าไม่เป็นไรอีกหรอ? ลูกแม่ ใครทำ? บอกแม่มา แม่จะไปคิดบัญชีกับมัน!”
เสี้ยเมิ่งเหยายิ้มเศร้าว่า: “ไม่ต้องหรอกค่ะแม่ มันผ่านไปแล้วล่ะ ผู้หญิงที่ใช้มีดกรีดหน้าหนูโดนเฉินเฟิงสั่งสอนแล้ว”
เสี้ยเมิ่งเหยาไม่กล้าบอกว่าเธอโดนหมาป่ากัดเป็นแผล เลยพูดไปเรื่อยเปื่อย
“เจ้าคนไร้ประโยชน์นี่ไม่โดนเขาซ้อมก็บุญโขแล้ว เขานี่นะจะสั่งสอนใครได้?” หลินหลันมองเฉินเฟิงด้วยหางตา เธอรู้สึกว่า ผู้หญิงที่กรีดหน้าเสี้ยเมิ่งเหยาไม่มีอะไรซักหน่อย
การที่เส
