ี้ยเมิ่งเหยาพูดแบบนั้น แค่รักษาหน้าให้เฉินเฟิงเท่านั้น
“แม่คะ เฉินเฟิงเขาสั่งสอนผู้หญิงคนนั้นแล้วจริงๆ…” เสี้ยเมิ่งเหยาหน่ายใจ ไม่รู้ว่าความไม่ชอบหน้าเฉินเฟิงของหลินหลันเมื่อไหร่จะหายดี เฉินเฟิงในตอนนี้ไม่ใช่เฉินเฟิงคนเดิมอีกแล้ว ถ้าหลินหลันยังคงดูถูกประชดประชันเขาต่อไปแบบนี้อีก ต้องเกิดเรื่องแน่ๆ
“เอาล่ะ ลูกแม่ ลูกไม่ต้องพูดแล้วล่ะ” หลินหลันเบรกคำพูดเสี้ยเมิ่งเหยา และเหล่เฉินเฟิงอย่างรังเกียจอีกพลางว่า: “เรื่องเจ้าคนไร้ประโยชน์นี่ไม่ได้ปกป้องลูกให้ดีไว้เราค่อยว่ากัน ตอนนี้เรื่องด่วนคือ ลูกแม่ เมื่อไหร่จะหย่ากับเจ้านี่?”
“แม่คะ หนูบอกแม่ไปกี่รอบแล้วว่าหนูไม่หย่ากับเฉินเฟิงหรอกค่ะ” เสี้ยเมิ่งเหยาเริ่มรำคาญ เมื่อก่อนตอนหลินหลันให้เธอหย่ากับเฉินเฟิง ถึงเธอจะไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่ถึงขั้นต่อต้าน แต่ตอนนี้พอได้ยินหลินหลันบอกให้หย่า เธอกลับรำคาญหลินหลันขึ้นมาแล้ว
“เสี้ยเมิ่งเหยา!” หลินหลันตะคอกเสียงดัง “หรือว่าจนถึงตอนนี้ลูกยังดูไม่ออกอีกหรอว่า เจ้าคนไร้ประโยชน์นี่เป็นตัวซวยหะ? ตั้งแต่มันแต่งเป็นเขยเข้าตระกูลเสี้ยมา ตระกูลเราเคยอยู่อย่างเป็นสุขกับเขาไหม?”
“เริ่มแรกก็พ่อเราโดนปู่กดให้ไม่เหลือปากเสียงอะไรในตระกูลเลย ไหนจะการค้าของตระกูลเราอีก”
“จากนั้นพ่อเราก็โดนรถชน ตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลย”
“ต่อมาหนูเองก็ออกไป แถมยังโดนคนกรีดหน้ากลับมาอีก”
“หนูพูดสิ เจ้าคนไร้ประโยชน์นี่ไม่ใช่ตัวซวยแล้วเป็นอะไร? มั
