บทที่ 154 คนร้ายกาจตระกูลเฉิน
เห็นได้ชัดว่า ซูหลิงยู่เองก็รู้ดี
ดังนั้นถึงได้น้ำตาไหลไม่รู้ตัวตอนเห็นเฉินเฟิงจากไป
ช่วงเวลาสั้นๆแค่ครึ่งชม. เธอหลงรักเฉินเฟิง จากนั้นเฉินเฟิงใช้ความสามารถของเขาบอกเธอว่า ระหว่างพวกเขามันเป็นไปไม่ได้ บางทีวันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้เห็นหน้าเขาก็ได้
ซูหลิงยู่จะไม่เสียใจได้ยังไง?
“พ่อคะ คุณอาเขา…จะยังกลับมาไหม?” ซูหลิงยู่ปาดน้ำตา ถามด้วยเสียงสะอื้น
ซูเห้าหรันปากกระตุก เขาอยากบอกว่าเฉินเฟิงคงไม่กลับมาแน่น แต่เขากล้ำกลืนคำนั้นลงไป เขาไม่อยากทำลายความหวังน้อยนิดของลูกสาว
ถึงซูเห้าหรันไม่พูด ซูหลิงยู่ก็เข้าใจ จากนั้นซูหลิงยู่เหมือนตัดสินใจเรื่องสำคัญสักอย่างได้ เธอพูดอย่างจริงจังว่า: “พ่อ หนูจะไปหาคุณอา”
“ไม่ได้!” ซูเห้าหรันตกใจมาก รีบส่ายหน้า: “ลูกพ่อ อย่าทำอะไรโง่ๆนะ ผู้ชายแบบนั้นไม่ใช่ใครที่บ้านเราจะคู่ควรได้ ลูกไปหาเขาแล้วจะได้อะไรขึ้นมา?”
“พ่อคะ หนูไม่เคยคิดว่าจะแต่งกับคุณอาหรอก” ซูหลิงยู่ส่ายหัวช้าๆพลางว่า: “พ่อคะ หนูแค่อยากรู้ว่าคุณอาเป็นคนยังไงกันแน่”
เธอไม่เคยคิดจะแต่งงานกับเฉินเฟิงจริงๆ แต่เฉินเฟิงเป็นผู้ชายคนแรกที่เธอชอบตั้งแต่โตเป็นสาวมานี่ เธอไม่อยากให้บุพเพระหว่างเธอกับเขามีแค่ครึ่งชม.สั้นๆนี่
เธอไม่อยากรู้แค่ชื่อเขา
เธอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับเขาให้มากขึ้น เธออยากรู้ว่าคนที่เธอชอบเป็นคนยังไงกันแน่
“พ่อคะ ขอบคุณพ่อมากนะคะที่ดูแลหนูมาตลอด
