อมปล่อยคนเอง?” เฉินเฟิงขมวดคิ้ว พ่อแม่ของสวีเฟยหรงโดนจับขังไว้ที่จินหลิงมาระยะหนึ่งแล้ว ถึงพวกเขาจะโดนสาขาย่อยทำร้าย แต่คนที่โดนยาพิษตายเป็นญาติดองกับตระกูลจ้าว ดังนั้นตระกูลจ้าวกัดฟันแน่นและเคยประกาศจะให้พ่อแม่สวีเฟยหรงชดใช้ชีวิต
ต่อให้เฉียวเสี่ยวโย่วไปเจรจากับตระกูลจ้าว ท่าทีของตระกูลจ้าวก็ยังแข็งกร้าวอยู่
เดิมเฉินเฟิงคิดว่า รอเรื่องในมือสะสางเสร็จแล้ว จะไปคุยกับตระกูลจ้าวด้วยตัวเอง ดูว่าทางนั้นจะยอมเห็นแก่หน้าเขาแล้วปล่อยพ่อแม่สวีเฟยหรงไปไหม
แต่ไม่คิดว่า วันนี้เฉียวเสี่ยวโย่วจะบอกเขาว่า ตระกูลจ้าวยอมปล่อยคนแล้ว
ข่าวมันมากะทันหันมาก
“ค่ะ นายน้อยเฉิน” เฉียวเสี่ยวโย่วพยักหน้า คล้ายดูออกว่าเฉินเฟิงกำลังสงสัย เฉียวเสี่ยวโย่วพูดอีกว่า: “นายน้อยเฉินคะ ที่จริงแล้วการที่พวกเขายอมปล่อยคนมันไม่แปลกเลย”
“หือ? ไม่แปลกยังไง?” เฉินเฟิงเลิกคิ้ว
เฉียวเสี่ยวโย่วยิ้มแหยบอกว่า: “นายน้อยเฉิน เรื่องที่นายน้อยเฉินทำที่จินหลิงหลายวันนี้ ตอนนี้ไม่ใช่ความลับอะไรในวงสังคมของจินหลิงแล้วค่ะ”
ที่จริงเฉียวเสี่ยวโย่วยังพูดไม่จบ เรื่องที่หลายวันนี้เฉินเฟิงทำในจินหลิง ไม่ใช่แค่ไม่เป็นความลับ แต่ยังดังกระฉ่อนไปทั่วเมืองอีกด้วย
หลายคนต่างรู้กันว่า หลายวันนี้ที่จินหลิงมีคนร้ายกาจแซ่เฉินคนหนึ่งมา
มาจินหลิงวันแรก ไป๋กว่างยี่ซึ่งเป็นคุณชายใหญ่เจ้าสำราญกับหยางชิงซึ่งมีฉายาเจ้าชายน้อยอันมีชื่อเสียงของจินหลิงโดนคนร้ายกาจ
