ทำ ก็แค่ทะเลาะวิวาทเท่านั้น
ฆ่าคน? พวกเขาไม่เคยคิด และไม่กล้าคิดเลยด้วยซ้ำ
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พวกเขาคงใช้ชีวิตเรียบง่ายสงบแบบนี้
เธอก็ด้วย ฝึกยุทธ แต่งงานมีลูก ใช้ชีวิตสงบสุขไปตลอดชีวิต
จวบจนวันสุดท้ายของชีวิต เธออาจจะนึกขึ้นมาได้ว่า ความฝันตอนอายุสิบแปดของเธอคือเป็นจอมยุทธ์สาวท่องไปทั่วยุทธภพนักฆ่านี้
แต่นึกขึ้นมาได้ตอนนั้นแล้วยังไงล่ะ?
ซูหลิงยู่รู้สึกโชคดีมากที่เธอได้เจอเฉินเฟิงตอนอายุสิบแปดปี
ไม่มีเฉินเฟิง เธออาจจะไม่มีความกล้าที่จะพูดคำพูดพวกนี้กับพ่อเลยก็ได้ และอาจจะไม่คิดใช้ชีวิตในแบบที่ต้องการจริงๆ
“ในเมื่อเป็นแบบนี้…งั้นลูกก็ไปเถอะ” ซูเห้าหรันถอนหายใจ ลูกสาวโตต้องปล่อยไปแล้วสิ ท่าทีลูกสาวแน่วแน่แบบนี้ เขาเตือนไปก็ไร้ประโยชน์
“ขอบคุณมากค่ะ พ่อ” ซูเห้าหรันดีใจมาก ขอบคุณจากใจจริง ในเมื่อพ่อสนับสนุน เธอก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว
ต่อให้หาเฉินเฟิงไม่เจอ เธอก็จะไม่เสียใจ
ซูเห้าหรันส่ายหัว ไม่พูดอะไรอีก ที่จริงเขาไม่อยากให้ซูหลิงยู่หาเฉินเฟิงเจอเลย
เพราะเขารู้ดีว่า ระหว่างซูหลิงยู่กับเฉินเฟิง มันไม่มีทางเป็นไปได้
หาเจอแล้ว ก็แค่ผิดหวังมากกว่าเดิมเท่านั้นเอง
เฉินเฟิงไม่รู้เลยว่า หลังจากเขาจากไปไม่นาน ซูหลิงยู่ก็เก็บสัมภาระและไปจากสถานที่ฝึกวิทยายุทธเห้าหรัน เริ่มตามหาเขาในหมู่คนมากมาย
เฉินเฟิงในตอนนี้กำลังคุยเรื่องของพ่อแม่สวีเฟยหรงกับเฉียวเสี่ยวโย่ว
“ความหมายของเธอคือ ตระกูลจ้าวย
