บทที่ 151 งั้นคุณ…ก็ไปตายซะ
ต่อให้เป็นศิษย์เจ้าสำนักสำนักกำปั้นเทพ มีกู่เชียนซานที่เรียกกันว่าเป็นยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่งของจินหลิง ก็ไม่แน่ว่าจะเก่งกว่าเฉินเฟิง
“อาซูชมมากไปแล้ว” เฉินเฟิงยิ้มบาง เขาไม่รู้สึกอะไรกับซูเห้าหรัน เขาเป็นคนดีคนหนึ่ง ก่อนนี้ที่ประชดประชันเย็นชาใส่เขา ก็เพราะหวังดีกับเขา
“พ่อหนุ่ม คนนี้คือจินลิ่วอาน เจ้าสำนักฝึกวิทยายุทธจินกัง” ซูเห้าหรันชะงักเล็กน้อย ก่อนหันมาแนะนำจินลิ่วอานให้เฉินเฟิงรู้จัก ถึงเฉินเฟิงจะบอกว่ารู้จักจินลิ่วอาน แต่ดูจากท่าทีจินลิ่วอานแล้ว เขากลับไม่รู้จักเฉินเฟิง เขาเองก็ไม่รู้ว่าทั้งสองมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน การแนะนำครั้งนี้เพราะคิดว่า ถ้าระหว่างเฉินเฟิงกับจินลิ่วอานไม่มีความแค้นอะไรที่สะสางไม่ได้ เขาจะเป็นคนกลางทำหน้าไกล่เกลี่ยทั้งคู่ให้เอง
“ผมรู้จักเจ้าสำนักจิน” เฉินเฟิงพูดพลางมองจินลิ่วอานนิ่งๆ
“พ่อหนุ่มรู้จักผม?” จินลิ่วอานเลิกคิ้วถามอย่างแปลกใจ ไม่รู้ทำไมสายตานี้ของเฉินเฟิงทำให้เซนต์ป้องกันอันตรายของเขาตื่นตัว มันเป็นครั้งแรกที่เขามีความรู้สึกแบบนี้ในชีวิตการฝึกยุทธของเขาหลายสิบปีนี้!
แต่ว่าจินลิ่วอานก็บอกตัวเองว่าคิดมากไปแน่ๆ จอมยุทธ์หมิงจิ้ง ต่อให้แกร่งแค่ไหนก็ข่มขู่เขาไม่ได้หรอก
“เจ้าสำนักจินจำผมไม่ได้แล้วหรอ?” เฉินเฟิงสายตาสงบนิ่ง มองหน้าจินลิ่วอานตรงๆ
จินลิ่วอานหดรูจมูก รู้สีกถึงสัญญาณอันตรายอีกแล้ว
น่าตายนัก!
เฉินเฟิงคนนี้มีปัญ
