หา! เขาไม่แค่ระดับต้นหมิงจิ้งแน่!
จินลิ่วอานสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสงบใจนิ่งไว้ พูดเสียงต่ำว่า: “ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ผมจำไม่ได้ว่าเคยเจอคุณที่ไหน แต่ถ้าคุณเคยเจอผม ก็บอกมาตรงๆเถอะ จะมาอ้อมค้อมทำไม ผมกล้าพูดกล้าทำไม่มีอะไรแอบแฝง มดสักตัวก็ไม่เคยฆ่าเลย เรื่องเลวร้ายผิดศีลธรรมผมยิ่งไม่เคยทำเลย…”
“ไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายผิดศีลธรรมเลย?” ไม่รอจินลิ่วอานพูดจบ เฉินเฟิงแค่นเสียงเยาะออกมาเบรคเขาก่อน
“คุณพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง?” จินลิ่วอานขมวดคิ้วถาม น้ำเสียงค่อนข้างเย็นชา
เฉินเฟิงยิ้มเย็น: “จินลิ่วอาน คุณบอกว่าคุณไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายผิดศีลธรรมเลย งั้นผมถามคุณหน่อยว่าจำ หยวนซี ฟางซ่าวหัว เฉินจิ้งหรัน…ได้ไหม”
เฉินเฟิงพูดชื่อคนสิบกว่าคนทีเดียวรวด ทุกคนทำหน้าเหลอหลา พวกเขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า สิบกว่าคนนี้มีความสำคัญต่อเฉินเฟิงมาก แต่ท่าทางงงงวยของจินลิ่วอานก็ไม่เหมือนแกล้งทำ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
“พ่อหนุ่ม คนที่คุณพูดถึง ผมไม่รู้จักเลยสักคน” จินลิ่วอานข่มกลั้นความโกรธไว้ เขาไม่รู้จักคนพวกนี้เลยจริงๆ
“ไม่รู้จักหรอ…” เฉินเฟิงส่ายหัว สายตามีแววเยาะหยัน ก็จริงนะ พวกเขาส่วนใหญ่เป็นคนธรรมดา คนธรรมดาที่รับผิดชอบดูแลแม่และตัวเขาเอง พวกเขาน่ะไม่ใช่จอมยุทธ์เลยด้วยซ้ำ
แต่คนธรรมดาพวกนี้กลับช่วยชีวิตเขาไว้เมื่อสามปีก่อน ตอนเขาโดนจอมยุทธ์หลายสิบคนไล่ฆ่า
การเผชิญหน้าจอมยุทธ์หมิงจิ้งหลายสิบคนบวกกับอ้าน
