บทที่ 147 ชนะสามคนรวด
หยามกัน!
เหยียดหยามกันชัดๆ!
โบราณว่าไว้จะตีคนอย่าตีหน้า ทั้งคู่ประลองกันอยู่ แต่จางซานเย่ากลับเลือกใช้วิธีเหยียดหยามคนแบบนี้มาเอาชนะลูยวน
ลูยวนตาแดงก่ำ พ่นลมหายใจแรงเหมือนวัวกระทิงที่กำลังโกรธ
“ฉันจะฆ่าแก!” ลูยวนตะโกนก่อนพุ่งเข้าไปหาจางซานเย่า
จางซานเย่ายิ้มเยาะ หันมาส่งฝ่ามือพุ่งไปที่ท้องน้อยเขา
“พรืด”
เลือดคำหนึ่งกระอักออกมา
ลูยวนลอยออกไปชนกับมุมเวทีประลอง
“ลูยวน!”
“ศิษย์พี่ลู่!”
ที่ด้านล่างเวที จ้าวตงและคนสถานที่ฝึกวิทยายุทธเห้าหรันสีหน้าเปลี่ยนไปตามๆกัน
แกร่งเกินไปแล้ว!
จางซานเย่าเก่งเกินไปแล้ว!
ลูยวนไม่มีทางตั้งรับได้เลย!
ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
ก็เมื่อปีที่แล้ว ลูยวนกลับเอาชนะจางซานเย่าได้นี่นา ผ่านไปแค่ปีเดียว ทำไมฝีมือทั้งคู่ต่างกันขนาดนี้?
สีหน้าซูเห้าหรันดูไม่ดีนัก เขาไม่เพียงแพ้ให้จินลิ่วอานในด้านระดับขั้น แม้แต่การสั่งสอนลูกศิษย์ เขายังแพ้ให้จินลิ่วอานอีก
“ยอมแพ้ไหม?”
จางซานเย่าเดินมายืนหน้าลูยวน ยืนมองดูจากมุมสูง
“ไม่ยอม!” ลูยวนสีหน้าเคียดแค้น พยายามจะลุกขึ้นและลอบทำร้ายจางซานเย่า
จางซานเย่าแค่นยิ้มเย็น เตะเข้าหน้าอกลูยวนอย่างจัง
“กร๊อบ”ดังขึ้น
ลูยวนลอยไปอีกครั้ง ไม่รู้กระดูกหักอีกกี่ท่อน
“พอได้แล้ว!” ตอนนี้จ้าวตงตะคอกขึ้น พลางกระโดดขึ้นเวที
“จางซานเย่า รอบนี้ถือว่าศิษย์น้องผมแพ้!”
“นายพูดมีผล?” จางซานเย่าเลิกคิ้วถาม ถึงจ้าวตง จะแกร่งที่สุดในเหล่าลูกศิ
