วตงขมวดคิ้ว ไม่ได้พูดอะไร
จางซานเย่ายิ้มหยัน ถ้าจ้าวตงเป็นระดับกลางหมิงจิ้ง เขาอาจจะกลัวอยู่บ้าง แต่นี่เป็นระดับต้นเหมือนกันกับเขา เขาไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอก
ด้านล่างเวทีซูหลิงยู่โบกไม้โบกมือ พูดอย่างโมโหว่า: “ตาจางซานเย่านี่ร้ายกาจมากจริงๆ ต้องให้ศิษย์พี่ใหญ่สั่งสอนให้เข็ดหลาบ!”
เฉินเฟิงส่ายหัวช้า ยิ้มบางว่า: “ใครจะสั่งสอนใครยังไม่แน่หรอก”
“คุณอา หมายความว่าไง? หรือแม้แต่ศิษย์พี่ใหญ่ฉันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาหรือไง?” ซูหลิงยู่เบิกตากว้างถาม จ้าวตงเป็นยอดฝีมือสำนักเธอ ได้รับการสืบทอดวิชาจากซูเห้าหรัน จางซานเย่าเทียบกับเขาแล้วเรียกว่าคนละชั้นกันเลย
เฉินเฟิงถอนหายใจยาว: “เธอดูต่อไปก็จะรู้เอง”
เดิมทีจ้าวตงกับจางซานเย่าอาจจะได้ประลองกันเป็นคู่ที่ห้า แต่จางซานเย่ากลับได้ความมั่นใจคืนมาจากลูยวน บวกกับความมั่นใจที่ไร้คู่ต่อสู้มานาน แต่จ้าวตงกลับได้รับผลกระทบจากความพ่ายแพ้ของลูยวน ทำให้ออร่าดูดร็อปไป ใครแพ้ใครชนะ แค่มองก็รู้แล้ว
พูดจบ ทั้งคู่ก็เริ่มประลอง
หมัดของจ้าวตงเริ่มวาดท่า ออร่าที่ออกมาลูยวนเทียบไม่ติดเลย
แต่จางซานเย่ากลับไม่ด้อยไปกว่าเลย เขาวาดหมัดอย่างถึงอารมณ์ หมัดแต่ละหมัดที่ออกรุนแรงดุดันดั่งพายุฝน ทำจ้าวตงได้แต่ถอย
ผ่านไปหลายกระบวนท่าน จ้าวตงโดนชกกระเด็นออกไปนอกเวที
“ศิษย์พี่ใหญ่!”
ศิษย์สถานที่ฝึกวิทยายุทธเห้าหรันต่างพากันเข้ามาพยุงจ้าวตง
ซูหลิงยู่อ้าปากค้าง เมื่อกี้ที่เฉินเฟิง
