บทที่ 145 คุณอาบ้า
“ไม่ยังไงค่ะ” ซูหลิงยู่ตอบตรง เธอชื่นชอบคนเก่ง ชอบผู้ชายที่แข็งแกร่งมาดแมน ส่วนลูกชายจินลิ่วอานกลับดูสำอางตุ้งติ้ง ถึงจะหน้าตาดี แต่ไม่ใช่สเป็คเธอเลย
สีหน้าจินลิ่วอานแข็งค้าง ยัยเด็กนี่…พูดตรงชะมัด
ซูเห้าหรันก็กระอักกระอ่วนนิดหน่อย พยายามเกลี้ยกล่อมว่า: “ลูกพ่อ ลูกชายอาจินดีมากเลยนะ อายุยังน้อยก็มีธุรกิจเป็นของตัวเองแล้ว บริษัทของเขาปีที่แล้วได้เข้าตลาดอเมริกาด้วย เป็นบริษัทเครื่องสำอางบริษัทเครื่องสำอางเอยีอะไรนี่ไง ลูกเป็นผู้หญิง น่าจะเคยได้ยินนะ”
“พ่อคะ พ่อคงไม่คิดจะให้หนูแต่งงานกับเขาหรอกนะ?” ซูหลิงยู่เชิดหน้าถาม ต่อให้หล่อนโง่ ก็ฟังความหมายของพ่อออก
“ฮึมฮึม” ซูเห้าหรันกระแอมสองทีพลางว่า: “ลูก หนูก็อายุไม่น้อยแล้ว น่าจะคิดเรื่องคู่ครองได้แล้ว ลูกชายอาจิน…”
ซูเห้าหรันยังพูดไม่ทันจบ ซูหลิงยู่แทรกขึ้นทันที: “พ่อคะ อะไรเรียกว่าหนูอายุไม่น้อยแล้ว ปีนี้หนูพึ่งสิบแปดเองนะ แถมลูกชายอาจินไม่ใช่แบบที่หนูชอบเลย”
คำนี้ออกมาปุ๊บ สีหน้าจินลิ่วอานเริ่มไม่น่าดู ซูหลิงยู่กล้าเมินลูกชายเขา?
ลูกชายเขา นอกจากไม่มีพรสวรรค์จอมยุทธ์ มีอะไรไม่ดีบ้าง?
พอเห็นจินลิ่วอานโมโห ซูเห้าหรันรีบถลึงตาใส่ซูหลิงยู่ทันที พลางตะคอกว่า: “หลิงยู่ พูดอะไรน่ะ?! ลูกชายอาจินนั่นน่ะบุคคลแถวหน้าเลยนะ มีหญิงสาวกี่คนหาทางแต่งงานกับเขา ยังหาทางไม่ได้ ทำไมลูกยังมารังเกียจรังงอนอีก!”
“พ่อ!” ซูหลิงยู่กระทืบเท้า
