บทที่ 141ซูหลิงยู่
พอเฉินเฟิงย่างก้าวเข้ามา ก็ดึงดูดความสนใจจากคนในสำนักทันที
ซูเห้าหรันขมวดคิ้วหนักขึ้น ท่าทีเฉินเฟิงสบายๆ ไม่น่าเป็นจอมยุทธ์ อีกทั้งอายุน้อยเพียงนี้ คนอย่างนี้จะรู้จักจินลิ่วอานได้อย่างไร?
“หนุ่มน้อยรู้จักจินลิ่วอานหรือ?” ซูเห้าหรันถาม แม้จะสงสัย หากแต่ซูเห้าหรันไม่อยากเสียมารยาท
เฉินเฟิงส่ายหน้าพลางว่า: “ยังไม่รู้จัก”
“งั้นหนุ่มน้อยมาตามหาจินลิ่วอานด้วยเหตุใด?” ซูเห้าหรันขมวดคิ้วถาม
“ประลองฝีมือ” เฉินเฟิงยิ้มน้อยๆ
สีหน้าซูเห้าหรันทะมึนลงทันที หาเรื่องจินลิ่วอาน? เจ้านี่ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง
“พรืดฮะ”
ซูหลิงยู่กลั้นไม่ไหว และหัวเราะออกมาในที่สุด
“หนุ่มน้อยท่านนี้ ไม่รู้หรือว่าจินลิ่วอานเป็นใคร?” จ้าวตงสีหน้าตึงเครียด เขาสงสัยว่าเฉินเฟิงตั้งใจมาหาเรื่อง เขามิใช่จอมยุทธ์ กลับกล้ามาหาเรื่องจินลิ่วอาน กลัวว่าจินลิ่วอานแค่กระดิกนิ้วก็เอาชนะเฉินเฟิงได้โดยง่ายแล้ว
“รู้” เฉินเฟิงยิ้ม
“รู้กับผีสิ!” จ้าวตงประชดแดกดันใส่เฉินเฟิง: “หนุ่มน้อย ผมจะบอกคุณตามตรงละกัน จินลิ่วอานน่ะมิใช่คนที่คุณจะมาหาเรื่องได้ ถ้ารู้ตัวดี รีบไปจากสำนักเราซะ อย่ามาก่อความวุ่นวายที่นี่”
“ผมมาหาจินลิ่วอานเพื่อประลองฝีมือจริงๆ” เฉินเฟิงยิ้มเศร้า เหตุใดพูดความจริงแต่หาคนเชื่อมิได้เล่า
“ประลอง? มาหาที่ตายซะมากกว่า” จ้าวตงแค่นเสียงเยาะ
“นี่ คุณอา เป็นจอมยุทธ์หรอ?” เวลานี้ซูหลิงยู่แทรกเสียงกลั้วหัวเร
