ีกมากมาย สิ่งใดควรมีก็มีหมด
ตอนนี้สายตาเฉินเฟงตกไปอยู่ที่กระสอบทรายถุงหนึ่งกลางสำนัก มันเป็นกระสอบทราย แต่ดูแล้วมิเหมือนเลย
เพราะสิ่งที่อยู่ในถุงมิใช่ทราย หากเป็นทรายเหล็ก
ใช่ ทรายเหล็ก
กระสอบทรายที่ใส่ทรายเหล็กไว้เต็ม สูงราวสองเมตร กว้างราวท่อน้ำ
แค่แขวนอยู่ตรงนั้น ก็ให้ความรู้สึกหนักอึ้งแล้ว
ถุงกระสอบทรายปกติด้านข้าง มีทั้งสิบกิโล ยี่สิบกิโล สามสิบกิโล กระสอบทรายธรรมดาพวกนี้มีไว้ให้ศิษย์ในสำนักฝึกซ้อม
และยังมีถุงทรายขนาดห้าสิบกิโลและแปดสิบกิโลสำหรับให้จอมยุทธ์ฝึก
และกระสอบทรายเหล็กเบื้องหน้าเฉินเฟิงนี้ มองดูน่าจะหนักราวห้าร้อยกิโล อย่าว่าแต่จะเอามาฝึกเลย ให้ขยับยังยาก
“นี่ คุณอา มองอะไรน่ะ?” เวลานี้มีเสียงแทรกขึ้นมา ไม่ต้องหันกลับไป เฉินเฟิงก็รู้ว่าเป็นสาวน้อยท่านั้น
“มองกระสอบทราย” เฉินเฟิงตอบเสียงเรียบ กระสอบทรายเหล็กชนิดนี้ ที่สำนักของบ้านเฉินก็มี แต่กระสอบทรายเหล็กของบ้านเฉินดูหนักกว่านี้มาก น้ำหนักราวหนึ่งพันกิโล
ซูหลิงยู่แอบมองบน: “ข้ารู้ว่าท่านกำลังมองกระสอบทราย”
“รู้แล้วไยเจ้าถึงถาม?” เฉินเฟิงยิ้ม
ซูหลิงยู่กัดฟันกรอด: “นี่ คุณอา ท่านพูดอะไรน่ะ?”
“ทำไมรึ?” เฉินเฟิงทำหน้างุนงง
“ไม่มีอะไร!” ซูหลิงยู่โกรธกระทีบเท้า เจ้านี่โง่ชะมัด
“อ้อ” เฉินเฟิงรับคำ ก่อนหันมามองกระสอบทรายเหล็กต่อ
เห็นเฉินเฟิงไม่สนใจเธอ ซูหลิงยู่โกรธมาก กระสอบทรายเหล็กมีอะไรน่าดู น่าดูกว่าข้างั้นรึ?
ไม่ได้ ต้
