แสดงละครให้ตู้คังหลิงเห็นเท่านั้น
สีหน้าของตู้คังหลิงไม่ได้แสดงอาการใดๆ ออกมา คนอื่นสามารถมองออก แน่นอนว่าเขาก็สามารถมองออก ทว่าเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว เขาจะทำยังไงได้ จะบอกว่าเสียใจ เขาที่เป็นพ่อคนนี้ก็ต้องเสียใจเป็นเรื่องธรรมดา ลูกๆ ที่เขาเลี้ยงกับยี่สิบกว่าปี แค่ภายในวันเดียว ก็เป็นตายจากไป ขนาดเจอหน้ากันครั้งสุดท้ายเขายังไม่ได้เจอ
ถ้าไม่ใช่เพื่อหนึ่งร้อยชีวิตของตระกูลตู้ เขาคงไปต่อสู้กับเฉินเฟิงอย่างสุดชีวิตแล้ว ต่อให้เฉินเฟิงคือจอมยุทธ์หั้วจิ้งก็ตาม ต่อให้เขาตายเขาก็จะเอาเรื่องกับเฉินเฟิงให้ได้
ทว่าเพื่อตระกูลตู้ ตู้คังหลิงไม่สามารถไม่อดกลั้นความเคียดแค้นใจเหมือนกำลังถูกมดกัดหัวใจ
“วันข้างหน้า ทั้งตระกูลตู้ ถ้าได้เจอคนที่มีแซ่ว่าเฉิน ก็ต่างหลบเลี่ยงให้ได้ อย่าได้มีเรื่องกับคนที่มีแซ่ว่าเฉิน! กฎข้อนี้เป็นกฎของทางตระกูล ถ้าใครฝ่าฝืน ก็ต้องถูกไล่ออกจากตระกูลตู้! ” น้ำเสียงของตู้คังหลิงกระวนกระวายเล็กน้อย ทว่าทั้งตระกูลตู้ คนที่ได้ยินคำพูดนี้ ต่างก็รู้สึกสั่นสะเทือนในใจ
ดั่งที่คาด ตู้คังหลิงไม่ได้คิดจะหาเฉินเฟิงเพื่อที่จะแก้แค้น อีกอย่าง เขายังจะตัดความสัมพันธ์กับคนตระกูลตู้ที่เคยมีเรื่องกับเฉินเฟิง!
นี่เป็นความแค้นที่ลูกถูกฆ่า! คนในตระกูลตู้ มีไม่น้อยที่รู้สึกสับสนในใจ ถ้าเปลี่ยนเป็นพวกเขา จะสามารถละทิ้งความแค้นนี้อย่างง่ายดายเหมือนเขาได้ยังไง?
“คำพูดของพี่ใหญ่ ได้ยินกันหรือยัง? วั
