บทที่ 136 ตู้จื่อถึงบ้าแล้ว
หยางไท่รู้ดี ตั้งแต่สมัยก่อน การเป็นนกสองหัวก็คงไม่มีทางมีชุดจบที่ดี เขาไม่สามารถทำดีกับทั้งสองฝ่ายได้ ตระกูลตู้และเฉินเฟิง เขาต้องเลือกหนึ่งฝ่าย!
เรื่องที่จะเลือกตระกูลตู้หรือว่าเฉินเฟิง เขาในเวลานี้ ยังต้องเลือกอีกหรอ?
หยางไท่กัดฟันแล้วเดินไปตรงหน้า “จื่อถึง……”
“พี่ไท่！” จากนั้นก็มีเสียงคุกเข่าของตู้จื่อถึง คุกเข่าอยู่ตรงหน้าหยางไท่ แล้วร้องไห้น้ำตาคลอ “พี่ไท่ ยกโทษให้ด้วย”
หยางไท่ส่ายหน้า แล้วพูดขึ้น “จื่อถึง นายไม่ควรไม่ฟังคำพูดฉัน”
ตู้จื่อถึงยิ้มอย่างขมขื่น แน่นอนว่าเขารู้ ความหมายของคำพูดนี้ของหยางไท่ จริงๆ แล้วก่อนหน้านี้หยางไท่เคยตักเตือนเขาหนึ่งครั้ง เฉินเฟิงไม่ได้บุคคลธรรมดา ทว่าเขากลับไม่ได้ฟังเข้าหู
“พี่ไท่ พี่บอกตัวตนที่แท้จริงของเขาให้ฉันหน่อยได้ไหม? ” ตู้จื่อถึงถามอย่างน่ารันทด
หยางไท่จึงมองเฉินเฟิงอย่างอดไม่ได้ แล้วอยากมองสีหน้าของเฉินเฟิง เพราะว่าก่อนหน้านี้เฉินเฟิงเคยบอก ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาต้องเก็บเป็นความลับ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงบอกตู้จื่อถึงและคนของเขาอย่างอ้อมๆ เฉินเฟิงกับตระกูลเฉินแห่งยันเจียงเกี่ยวข้องกัน เขากลับไม่กล้าพูด นี่ก็คือเหตุผลที่ทำไมตู้จื่อถึงถึงต้องมีเรื่องกับเฉินเฟิงที่ห้องประชุม
เฉินเฟิงไม่ได้ทำสีหน้าใดๆ และไม่ได้ไปมองหยางไท่
หยางไท่กัดฟัน แล้วเอาปากไปแนบกับหูของตู้จื่อถึง จากนั้นก็ใช้เสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน “
