คุณชายเฉินเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลเฉินแห่งยันเจียง มือของไป๋กว่างยี่และหยางชิง ก็คือคุณชายเฉินเป็นคนตีให้หัก ตัวของคุณชายเฉินเอง ก็คือจอมยุทธ์ อีกอย่างยังมีความเป็นไปได้ที่จะเป็นจอมยุทธ์หั้วจิ้ง!
ม่านตาของตู้จื่อถึงจึงหดเล็กลง!
เป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลเฉิน!
ยังเป็นจอมยุทธ์หั้วจิ้ง!
“ฮ่าๆๆ! ”
จู่ๆ ตู้จื่อถึงก็หัวเราะ เหมือนคนที่เป็นบ้าไปแล้ว หยางไท่จับจ้องตู้จื่อถึงไว้ แค่เห็นตู้จื่อถึงกล้าหลุดเรื่องที่เกี่ยวกับเฉินเฟิงออกมาเพียงนิดเดียว เขาก็คงจะลงไม้ลงมือ ตู้จื่อถึงก็คงจะตายคามัดเดียว
ทว่าตู้จื่อถึงกลับไม่ได้โดนแบบนั้น ตู้จื่อถึงแค่มองหยางไท่ด้วยนัยน์ตาที่นิ่งเฉย แล้วเอ่ยพูดขึ้น “พี่ไท่ ช่วยปลอบโยนพ่อแม่ของฉันที”
สีหน้าของหยางไท่ดูสับสนพลางพยักหน้า ปลอบโยนอะไร ตู้จื่อถึงไม่ได้พูด ทว่าหยางไท่กลับรู้
วินาทีต่อไป ตู้จื่อถึงจึงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จากนั้นก็แย่งปืนลูกซองของบอร์ดี้การ์ดที่อยู่ข้างๆ จากนั้นก็เล็งไปตรงขมับของตัวเอง “ปัง” เพียงเสียงเดียว เสียงปืนดังสนั่นขึ้น ตู้จื่อถึงจึงล้มลงบนพื้นทันที หัวสมองเหมือนดั่งแตงโมที่ระเบิด จากนั้นบนพื้นก็เต็มไปด้วยของเหลวแดงๆ และขาวๆ
“โอ๊ย! ฆ่าคนแล้ว! ”
กลุ่มคนที่อยู่ในสถานการณ์ต่างก็ร้องออกมาด้วยเสียงแหลม จากนั้นก็เหมือนดั่งสัตว์ที่วิ่งกระจัดกระจายไป
เฉินเฟิงขมวดคิ้วขึ้น สีหน้าจึงเผยความรู้สึกคาดคิดไม่ถึงออกมา คนอย่างตู้จื่อถึงที่โล
