ภมากแล้วกลัวตาย กลับฆ่าตัวตาย นี่เป็นสิ่งที่เขาคาดคิดไม่ถึงจริงๆ
และข้างๆ ที่มีเรือนร่างของโจวเซ่าฟึงที่สั่นเหมือนตะแกรง เขาถูกทำให้ตกใจมากๆ ตู้จื่อถึง……กลับตายแบบนี้เลยหรอ?!
เสี้ยเมิ่งเหยาถูกปลุกให้สะดุ้งตื่นเพราะเสียงปืนที่ดังลั่นขึ้น และทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาได้สติขึ้นมา
“เฉิงเฟิง…….” ตอนนี้สภาพของเสี้ยเมิ่งเหยากำลังอ่อนแอ ถึงแม้จะไม่รู้อะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ทว่าสถานการณ์ ณ ตอนนั้นกลับทำให้เธอเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง
“เมิ่งเหยา เป็นอะไรไป? ” ใบหน้าของเฉินเฟิงกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง หมาป่าดำกัดแผลที่ไม่ค่อยลึก เมื่อกู้เขาได้ใช้พลังของตัวเองไปช่วยเสี้ยเมิ่งเหยาห้ามเลือดแล้ว ดังนั้นเสี้ยเมิ่งเหยาตอนนี้ก็คงไม่เป็นอะไรมาก
“ฉันดีขึ้นเยอะแล้ว” เสี้ยเมิ่งเหยายังคงมีใบหน้าที่ขาวซีดเล็กน้อย ทว่ามุมปากกลับกระตุกยิ้มขึ้น และเมื่อกี้ เธอนึกว่าตัวเองจะไม่ได้เจอเฉินเฟิงอีกแล้ว กลับนึกไม่ถึง วินาทีสุดท้าย เฉินเฟิงกลับเหมือนสิ่งที่ฟ้าประทานมาช่วยเธอไว้
“เฉินเฟิง ปล่อยพวกเธอไปเถอะ” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดขึ้นอีก ตู้จื่อถึงก็ได้ตายเพื่อเธอแล้ว เธอไม่อยากจะเห็นว่าเฉินเฟิงจะฆ่าใครเพื่อเธออีก จะให้ตู้จื่อเยว่และโจวเซ่าฟึงเดินตามรอยของตู้จื่อถึงหรือไง
เฉินเฟิงขมวดคิ้วขึ้น เขารู้ดี พวกเธอที่เสี้ยเมิ่งเหยาหมายถึงคือใคร
แค่ว่า……
เฉินเฟิงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา เสี้ยเมิ่งเหยาจิตใจงดงามเกินไปแล้ว นี่เป็นจุดที่เขาชอบ
