ิญหมอมาดูอาการทางจิตของเสี้ยเมิ่งเหยา เพื่อให้คำแนะนำเธอหน่อยดีกว่า
“อืม” เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเบาๆ
“เมิ่งเหยา ฉันไปกับเธอด้วย” เวลานี้ จู่ๆ หวังเจียเมิงก็หัวเราะออกมาเสียงอย่างสดใจ
เฉินเฟิงมองหน้าหวังเจียเมิงเพียงพริบตาเดียว หวังเจียเมิงก็ยิ้มอย่างขมขื่นขึ้น “คุณชายเฉิน ฉันกับเฟิ่งเหยา อาจจะเกิดเรื่องเข้าใจผิด……”
“ไสหัวไป! ”
เฉินเฟิงจึงว่ากล่าวตำหนิด้วยเสียงเย็นชา เข้าใจผิด? เห็นว่าตัวเองเป็นคนโง่หรือไง!
ถึงแม้ว่าจะถูกเฉินเฟิงด่าต่อหน้าคนอื่น ทว่าตอนนี้หวังเจียเมิงกลับไม่กล้าโกรธเคืองเลยสักนิด ไหนๆ ฐานะของเฉิงเฟิงคงอยู่ แม้กระทั่งหยางไท่ยังต้องทำท่าทางเคารพเฉินเฟิงเลย เธอจะกล้าไปพูดอะไรเฉินเฟิงได้ยังไงกัน
ทว่าตอนนี้หวังเจียเมิงกลับรู้สึกเสียใจมากๆ เธอเป็นคนที่ได้พบเจอกับเฉินเฟิงเร็วที่สุด ถ้าตอนนั้น เธอไม่ประเมินคนต่ำเกินไป แล้วเคารพเฉินเฟิงให้มากพอ แม้กระทั่งกลายเป็นเพื่อนกับเฉินเฟิง งั้นชีวิตวันข้างหน้าของเธอ……หวังเจียเมิงไม่กล้าคิด ยังไงก็ไม่ใช่ว่ากลายเป็นที่สวีตงเหลียงเองสามารถคู่ควร
ทว่าเสียดาย เธอสายตาสั้น แล้วได้ทิ้งทุกอย่างไปเอง
เฉินเฟิงที่อยู๋ตรงหน้าเธอกลับไม่ได้มีกระจิตกระใจไปยั่วยวน กลับไปยั่วสวีตงเหลียง ไอ้สารเลวนี้
ใช่ ไอ้สารเลว พอเธอเห็นคนที่แม้กระทั่งหยางไท่ยังเลือกเขาว่าองค์รัชทายาท ที่ซึ่งเป็นเฉินเฟิง คุณชายเฉิน ในใจของหวังเจียเมิง สวีตงเหลียงที่มีทรัพย์สมบัติมาก
