บทที่ 133 คุณเชื่อไหม
“ไสหัวไป!”
เฉินเฟิงตอบกลับโจวเซ่าฟึงด้วยเสียงตะโกนอย่างโมโห
พอเห็นว่าเฉินเฟิงไม่คิดจะให้หน้าตัวเองโจวเซ่าฟึงก็ยอมหดคอให้สั้นลง แล้วผลักตู้จื่อเยว่ไปอยู่ตรงหน้าเฉินเฟิงอีกครั้ง
ทันใดนั้นตู้จื่อเยว่ก็ตะโกนเหมือนแมวที่ถูกโกนขนจนหมด “โจวเซ่าฟึง คุณมันไร้ประโยชน์! หรือว่าคุณจะยอมทนเห็นภรรยาของคุณต้องถูกไอ้สารเลวนี้ทำร้ายต่อหน้าต่อตา?!”
ใบหน้าของโจวเซ่าฟึงเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่รู้สึกผิด ทว่าในใจกลับแสยะยิ้มอยู่ เวลานี้นึกถึงเรื่องที่กูเป็นสามีมึงแล้วหรอ? ตอนนี้มึงพาไอ้พวกผู้ชายชั่วกลับบ้านแล้วทำเรื่องผิดกับกู ทำไมมึงถึงไม่บอกว่ากูเป็นผัวมึง?
“เพี้ยะ”
เฉินเฟิงแสยะยิ้มขึ้น แล้วจึงใช้ฝ่ามือฟาดใส่หน้าตู้จื่อเยว่ “ปึ่ง” ตัวของตู้จื่อเยว่พุ่งไปตามแรงฟาด แล้วไปชนกับรั้วลวดเหล็ก
และตอนที่ตัวเธอไปล้มลงบนพื้น ครึ่งหน้าของเธอดูบวมขึ้นมาทันที
นี่ยังถือว่าเฉินเฟิงออมมือแล้ว ถ้าเฉินเฟิงออกแรงทั้งหมดที่มี เกรงว่าหัวของตู้จื่อเยว่คงจะแตก!
พอเห็นว่าเฉินเฟิงทำนัยน์ตาที่นิ่งเฉยเหมือนน้ำนิ่งลึกแล้วเดินมาตรงหน้าตัวเอง สุดท้ายตู้จื่อเยว่ก็รู้สึกกลัว แล้วคุกเข่าลงบนพื้นพลางขอร้องขึ้น “พี่ใหญ่ อย่าทำร้ายฉันเลย ฉันผิดไปแล้ว……”
“เวลานี้รู้สึกผิดแล้วหรอ?!” เฉินทำสีหน้าที่หม่นหมอง ถ้าเมื่อกี้เขาช้าไปเพียงหนึ่งวินาที ตอนนี้เกรงว่าเสี้ยเมิ่งเหยาคงไปอยู่ในท้องของหมาป่าแล้ว ยังดีที่เขามาถึง หัวไหล่ข
