องเสี้ยเมิ่งเหยาโดนกัดไปแล้วเนื้อหลุดไปหนึ่งชิ้นแล้ว ผู้หญิงอย่างตู้จื่อเยว่ ทำให้เขารู้สึกได้ถึงความโหดเหี้ยมและความเก่งกาจของผู้หญิง!
เขาไม่เข้าใจว่าพวกเธอเคียดแค้นอะไรกันแน่ ถึงได้ทำให้ตู้จื่อเยว่นึกถึงเรื่องที่จะโยนคนเป็นๆ คนหนึ่งไปให้หมาป่ากิน!
“พี่ใหญ่ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่อยากจะล้อเล่นกับเสี้ยเมิ่งเหยาเท่านั้น” ตู้จื่อเยว่พูดด้วยความอ่อนโยน แต่ในใจกำลังคิดจะเอาเฉินเฟิงมาหั่นและสับเป็นชิ้นๆ จนใจจะขาด ทว่าเธอก็เข้าใจ เวลานี้ชีวิตของเธออยู่ในกำมือของเฉินเฟิงแล้ว ดังนั้นจึงไม่กล้าทำอะไรที่ลามปราม
ล้อเล่น!
นัยน์ตาของเฉินเฟิงลุกโชนเป็นไฟขึ้นอีก ฟันของเขากำลังทำให้เกิดเสียงดัง โยนคนเป็นๆ เข้าไปในเขตเลี้ยงหมาป่า กลับบอกว่าเป็นเพียงการล้อเล่นเท่านั้น!
เยี่ยมมาก! ยอดเยี่ยมมาก!
เฉินเฟิงกำมือเป็นหมัดแน่นๆ จากนั้นทั้งเรือนร่างของเธอเต็มไปด้วยความอาฆาต พวกคนที่อยู่ห่างเฉินเฟิงใกล้หน่อยๆ ต่างก็อดไม่ได้ที่จะสั่นงันงก
มันน่ากลัวจริงๆ!
และในเวลานี้ หยางไท่และตู้จื่อถึงก็ได้เดินตามมาด้วยกัน
หยางไท่เห็นตู้จื่อเยว่คุกเข่าอยู่ตรงหน้ากับตา ทว่าตอนนี้เขาไม่มีใจไปเป็นห่วงเป็นใยตู้จื่อเยว่ สิ่งที่เขาอยากรู้มากกว่าคือ ภรรยาของเฉินเฟิงเป็นยังไงไปแล้ว
นัยน์ตาของหยางไท่ดูกระวนกระวาย แล้วกำลังกวาดสายตามองไปรอบทิศ พอเห็นที่นั่งตรงที่ใกล้ๆ กำแพง ตอนที่เห็นเสี้ยเมิ่งเหยาสลบอยู่ ม่านตาของหยางไท่หดเล็กลงไม่หย
