ียใจ! เขารู้สึกเกลียด!
ทำไมเขาต้องเจอหยางไท่ในเวลานี้ด้วย!
ทำไมต้องไปเจอหยางไท่ตอนที่เสี้ยเมิ่งเหยาต้องเจอกับอันตรายด้วย!
ทำไม?!!
“ไอ้สารเลวนี้มันมาจากไหนกัน?! พวกแกมันไอ้พวกไร้ประโยชน์ เลี้ยงไว้จะให้ฉันเสียข้าวสุกหรือไง? ทำไมปล่อยให้ไอ้สารเลวนี้เข้ามา?” ตู้จื่อเยว่เอามือทั้งสองข้างไปวางพาดตรงเอว แล้วตำหนิด้วยเสียงเย็นชา เหลือเวลาแค่หนึ่งวินาที หนึ่งวินาทีเท่านั้น เสี้ยเมิ่งเหยาก็เกือบจะถูกหมาป่าดำสามตัวฉีกกินแล้ว ทว่าสุดท้าย วินาทีสุดท้าย กลับถูกเฉินเฟิงปกป้องอย่างปลอดภัย แล้วมาขัดขวางเรื่องดีๆ ของเธอ
ตู้！จื่อ！เยว่！
ดวงตาทั้งสองข้างของเฉินเฟิงแดงก่ำ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นอย่างแรง แล้วอยากจะกระทืบตบตีตู้จื่อเยว่ด้วยความโมโหเป็นไฟ
“ปึกๆๆ!”
ตู้จื่อเยว่ถอยไปด้านหลังสามก้าวอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ สีหน้าอันขาวซีดมากๆ
“ไอ้สารเลวนี่ มองแบบนี้หาแม่มึงหรอ?! มึงอยากตายใช่ไหม!” ถึงแม้จะสามารถสัมผัสได้ถึงเฉินเฟิงไม่เหมือนคนทั่วไป ทว่าตู้จื่อเยว่กลับไม่ได้กลัวแม้แต่นิด ยังไงที่นี่ก็คือคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลง ถิ่นของเธอ อีกอย่างข้างๆ เธอยังมีบอร์ดี้การ์ดคอยยืนเฝ้าอยู่มากมายแบบนี้ แม้กระทั่งปืนลูกซองก็มี เธอยังไม่เชื่อว่า เฉินเฟิงจะกล้าทำอะไรเธอ
เฉินเฟิงจึงวางเสี้ยเมิ่งเหยาลงอยู่ข้างๆ เบาๆ แล้วยืนขึ้นด้วยสีหน้าที่ไม่สื่ออารมณ์ใดๆ
ตู้จื่อเยว่ถอยไปด้านหลังหนึ่งก้าว แล้วก็รีบสั่งบอร์ดี้การ์ดที่อยู่ข้าง
