เฟิง งั้นคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลงคงไม่จำเป็นต้องให้คนนอกออกหน้า ตัวเองก็จะได้คำตอบจากวงในเอง
เวลานี้ เฉินเฟิงผายมือขึ้น จากนั้นก็ได้ขัดขวางหยางไท่ทันที
“หยางไท่ นายไม่ต้องอธิบายหรอก ฉันกำลังดูถูกพวกเขาจริงๆ” เฉินเฟิงยิ้มบางๆ แล้วพูดขึ้น คนพวกนี้ก็คือเศรษฐีเบอร์สองที่มาจากตระกูลชั้นสูงชั้นที่สอง แล้วยังเห็นว่าตัวเองสำคัญอีก ถ้านึกว่าในมือของพวกเขาถือหุ้นคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลงสักหน่อย แล้วนึกว่าจะมีฐานะระดับเดียวกันกับเขาหรือไง พวกเขาจะดูถูกเขาเฉินเฟิงเกินไปหรือเปล่า
ได้ยินแบบนี้ สีหน้าของแต่ละคนดูเย็นชามากๆ เฉินเฟิงก็บอกแบบนี้แล้ว งั้นเรื่องนี้ก็คงไม่สามารถหวนกลับมาได้
หยางไท่เองก็รู้สึกเบื่อหน่ายอยู่เหมือนกัน และไม่เข้าใจว่าวันนี้เฉินเฟิงเป็นอะไรไป เขาดูโมโหง่าย ต่อให้เขาจะไม่เห็นตู้จื่อถึงอยู่ในสายตาจริงๆ ก็ไม่เหมือนพูดแบบนี้
“ไหนๆ คุณชายเฉินก็ดูถูกพวกเรา งั้นวันนี้การประชุมผู้ถือหุ้นก็คงไม่จำเป็นต้องดำเนินต่อไป พี่ไท่เราไปกันเถอะ” ตู้จื่อถึงพึมพำด้วยเสียงเย็นชา จากนั้นก็ทำสีหน้าที่หม่นหมองแล้วกำลังเดินจากไป เขาก็ไม่เคยคิดว่าจะทำอะไรเฉินเฟิงที่นี่ ยังไงหยางไท่ก็อยู่ที่นี่แล้ว ถ้าเขาต้องการลงไม้ลงมือกับเฉินเฟิง งั้นคงจะทำให้หยางไท่รู้สึกลำบากใจแน่นอน
“ตู้จื่อถึง นายจะไม่ให้หน้าฉันจริงหรอ?” หยางไท่พูดขึ้นด้วยเสียงเรียบเฉย จนถึงตอนนี้ เขาก็ไม่มีทางเป็นนกสองหัวอีกต่อไป ยังไงก็คงต้องเลือ
