กฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง จะเลือกพวกตู้จื่อถึงหรือว่าเฉินเฟิงดี คำตอบก็คงจะเป็นเรื่องที่ง่ายมาก
“พี่ไท่ไม่ใช่ว่าฉันไม่ให้หน้าพี่หรอกนะ แต่การทำการตกลงในทุกๆ อย่าง ความเท่าเทียมและยุติธรรมต้องมาก่อนเสมอ ทว่าคุณชายเฉินไม่ได้เห็นพวกเราในสายตา แล้วจะให้พวกเราไปร่วมงานกับเขาได้ยังไงกัน?” ตู้จื่อถึงพูดขึ้นด้วยเสียงที่กำลังอดกลั้นความโมโห
ความเป็นจริงแล้ว ตอนนี้ตู้จื่อถึงก็รู้สึกแปลกใจมากๆ หยางไท่กลับเลือกยืนอยู่ฝั่งของเฉินเฟิง ต้องเข้าใจว่า ผู้ถือหุ้นของคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลงที่เหมือนเขา ก็คงมีแค่หกคนเท่านั้น และเบื้องหลังของพวกเขาทั้งหกคน มีตระกูลชั้นสูงขั้นที่สองอยู่หกตระกูล ถ้ารวมๆ กันแล้ว ก็คงไม่ค่อยแตกต่างอะไรจากตระกูลขั้นที่หนึ่งสักเท่าไหร่ หยางไท่ทำธุรกิจสายโลจิสติกส์ในจินหลิงมาเป็นเวลาสิบปี จึงจะสามารถดึงตระกูลใหญ่ทั้งหกของพวกเขามาอยู่รวมกันได้ วันนี้ ไหนๆ หยางไท่ก็ยอมที่จะเป็นลูกน้องให้กับคุณชายตระกูลเฉินแห่งยันเจียงแล้ว แล้วยังทอดทิ้งเขาที่พยายามรวบรวมอำนาจในการทำธุรกิจโลจิสติกส์ให้ยิ่งใหญ่ด้วยความยากลำบากมาเป็นเวลาสิบปี แล้วยังเลือกที่จะยืนอยู่ฝ่ายเฉินเฟิงหยางไท่ทำแบบนี้ ก็คงจะฉลาดน้อยเกินไปหรือเปล่า
หยางไท่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ คำพูดของตู้จื่อถึงสมเหตุผลจริงๆ ทว่านั่นคือเฉินเฟิงเป็นทายาทผู้สืบทอดตระกูลเฉินแห่งยันเจียง พวกเขาไม่เข้าใจเลย ฐานะของคนที่เป็นผู้สืบทอดของตระกูลเฉิน สำหรับพวกเขา
