บทที่130 ผมรีบ
“ยังยืนบื้ออยู่ทำไม！ไม่รีบเอาตัวนางสารเลวคนนี้โยนเข้าไปอีก！”ตู้จื่อเยว่ถลึงตามองดูพนักงานรักษาความปลอดภัยด้วยสายตาเหี้ยมโหด
พนักงานรักษาความปลอดภัยทั้งหลาย กัดฟันแน่น เดินมาอยู่ข้างๆเสี้ยเมิ่งเหยา พวกเขารู้ดีว่า การกระทำของพวกเขาในตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าคน แต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็เป็นเพียงแค่พนักงานของคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลง อีกทั้งจากวิธีการจัดการเรื่องต่างๆที่เหี้ยมโหดของตู้จื่อเยว่ ถ้าหากพวกเขากล้าไม่เชื่อฟังคำพูดของตู้จื่อเยว่ เกรงว่าคนที่จะเข้าไปอยู่ในถ้ำหมาป่าดำ ก็คือพวกเขา
“ที่รัก อย่าทำแบบนี้เลย…..จะทำให้คนตายเอาได้” เวลานี้ โจวเซ่าฟึงพูดตะกุกตะกัก ไม่ใช่เป็นเพราะเขาสงสารเสี้ยเมิ่งเหยา แต่เป็นเพราะเขารู้ดี ถ้าหากเสี้ยเมิ่งเหยาตายข้างในนั้น คนตระกูลตู้จะต้องหาคนออกมารับผิดอย่างแน่นอน และคนที่มารับผิดนั้น ไม่มีวันเป็นตู้จื่อเยว่ แต่จะเป็นเขา！
“ไม่ดี?” สายตาเย็นยะเยือกของตู้จื่อเยว่มองไปทางโจวเซ่าฟึง “คุณสงสารนางผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้ใช่ไหม?”
“ไม่ใช่ๆ！”โจวเซ่าฟึงรีบส่ายหน้า แล้วพูดขึ้น ：“ที่รัก ผมจะสงสารเธอได้ยังไง ผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้กล้ายั่วยวนผม ทำลายความสัมพันธ์ของเราสามีภรรยา แน่นอนว่าสมควรตาย แต่พวกเราสามารถใช้วิธีอื่นในการทรมานเธอ ทำแบบนี้……ไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่” ขณะที่โจวเซ่าฟึงพูดก็มองไปทางสวีตงเหลียง วันนี้คนมามากเกินไปแล้ว ถ้าหากว่าตู้จื่อเยว่โยนเสี้ย
