อย่างหมดหวัง เวลานี้ เธอจะไม่รู้ได้ยังไงว่าตู้จื่อเยว่คิดจะทำอะไรต่อ
เสี้ยเมิ่งเหยาถูกพาตัวไปตรงหน้าตู้จื่อเยว่ ตู้จื่อเยว่ยื่นมือออกมา จากนั้นตบไปที่ใบหน้าสวยๆของเสี้ยเมิ่งเหยาอีกครั้ง
“นางคนสารเลว แกชอบยั่วยวนผู้ชายมากไม่ใช่หรอ? วันนี้ฉันจะให้แกยั่วยวนจนพอใจ！”
“เห็นหมาป่าตัวผู้หลายตัวข้างในนั้นไหม ในความหมายอีกทางหนึ่ง พวกมันไม่ต่างอะไรกับผู้ชาย ในเมื่อแกสามารถยั่วยวนผู้ชายได้ เช่นนั้น แกก็น่าจะยั่วยวนพวกมันได้” ใบหน้าของตู้จื่อเยว่เผยรอยยิ้มโรคจิต จากนั้นเธอก็ชี้ไปยังถ้ำหมาป่าดำ：“นางคนสารเลว อย่าหาว่าฉันไม่ให้โอกาสแก เดี๋ยวฉันจะปล่อยแกเข้าไป ถ้าแกสามารถยั่วยวนพวกหมาป่าดำได้ ฉันก็จะปล่อยแก เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น เธอว่าเคลียร์กันหมด！”
“แต่ถ้าไม่สามารถยั่วยวนพวกมันได้……” ตู้จื่อเยว่หยุดพูด จากนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง：“เช่นนั้นคนสารเลวอย่างแกก็ตายข้างในนั้นเถอะ！ฮ่าๆๆ”
มองดูตู้จื่อเยว่ที่บ้าคลั่งนั้น ทุกคนขนลุกกันหมด ผู้หญิงคนนี้…..ป่วยรึเปล่า?
ครั้งนี้แม้แต่สีหน้าของหวังเจียเมิงและหลี่เสว่ก็เปลี่ยนไป ถึงแม้ว่าพวกเธอจะอิจฉาเสี้ยเมิ่งเหยา แต่ก็ไม่ถึงขั้นเกลียดฝังใจขนาดนี้ แต่ตู้จื่อเยว่คนนี้ เห็นได้ชัดว่าจิตใจไม่ปกติ นี่เป็นการทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาตายชัดๆ！
อีกทั้งไม่เพียงแต่ฆ่าเสี้ยเมิ่งเหยาเท่านั้น เธอยังทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาอับอายขายหน้าก่อนตาย โหดร้ายเกินไปแล้ว！
หวังเจียเมิงและหลี่เส
