นั่นทำไม?
คนที่เหลือเองก็มองหน้ากัน อย่างไม่เข้าใจ
มีเพียงแค่สวีตงเหลียงและโจวเซ่าฟึงเท่านั้นที่เหมือนว่าจะคิดอะไรบางอย่างได้ แววตาของพวกเขามีความหวาดกลัวเผยออกมา
ไม่ถึงสองนาที คนกลุ่มหนึ่งก็มาถึงหุบเขาเล็กๆข้างป่า
ตรงเนินเขาของหุบเขาเล็กๆนั้น มีถ้ำที่มืดสนิท มองดูแล้วมืดมาก
รอบๆปากถ้ำ มีลวดเหล็กทำเป็นกำแพงสูงกว่าสองเมตร ตรงกำแพงยังมีไฟฟ้าแรงสูง เห็นได้ชัดว่าสร้างขึ้นเพื่อป้องกันอะไรบางอย่างออกมา
ด้านนอกลวดเหล็ก มีพนักงานรักษาความปลอดภัยสวมชุดป้องกันการถูกกัดยืนอยู่สองคน พวกเขาถือปืนยิงสัตว์เอาไว้ เดินไปมา
หลังจากที่ทุกคนไปถึงด้านนอกลวดเหล็กแล้วนั้น คล้ายว่าได้กลิ่นของมนุษย์ หมาป่าดำหลายตัวขนาดสูงเท่าคนเดินออกมาจากถ้ำ มีลวดเหล็กกั้นเอาไว้ พวกมันกัดฟันกรอดมองมาที่ทุกคน นัยน์ตาของหมาป่าแผ่ความดุร้าย
“บรู๊” หมาป่าดำเห่าหอนขึ้นมา เสียงหมาป่าที่ดุร้ายนี้สั่นสะเทือนแก้วหูของทุกคน ทำให้ทุกคนเสียวสันหลังกันหมด
คนส่วนมากพึ่งเคยเห็นหมาป่าเป็นครั้งแรก แม้จะมีหน่วยรักษาความปลอดภัยถือปืนเอาไว้และยืนป้องกันอยู่ข้างๆ ทว่าทุกคนกลับตกใจไม่น้อย ถึงขั้นรู้สึกขวัญอ่อน จนขาเริ่มสั่นเทา
ใบหน้าของตู้จื่อเยว่ เวลานี้เผยรอยยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตาสามเหลี่ยมกลับด้านของเธอ แผ่รังสีที่ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัวออกมา
“เอาตัวนางนี่เข้าไป” ตู้จื่อเยว่เลียริมฝีปาก แล้วพูดขึ้น
“ปล่อยฉัน！”เสี้ยเมิ่งเหยาร้องตะโกนเสียงดัง
