ม่พอสินะ นางสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างแกถึงไม่จำใส่หัว！”
ทุกครั้งที่ตู้จื่อเยว่พูดออกมาหนึ่งประโยค เธอก็จะตบไปที่หน้าของเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างแรง ชั่วพริบตา ใบหน้าสวยๆของเสี้ยเมิ่งเหยาก็บวมแดงเป็นแถบ
หลี่เสว่และหวังเจียเมิงที่ยืนอยู่ข้างๆนั้น สีหน้าของพวกเธอมีความสุขขึ้นมา เสี้ยเมิ่งเหยา คิดไม่ถึงจริงๆว่าแกจะได้เจอกับผู้หญิงที่ไร้เหตุผลอย่างตู้จื่อเยว่ใช่ไหม
“ใครก็ได้มาที มัดตัวนางผู้หญิงคนนี้เอาไว้！”ตู้จื่อเยว่เอามือท้าวสะเอวแล้วพูดออกคำสั่ง แม้ว่าจะตบหน้าเสี้ยเมิ่งเหยาไปสิบกว่าครั้งแล้ว แต่เธอก็ยังคงไม่หายโมโห
สิ้นเสียงตู้จื่อเยว่ พนักงานรักษาความปลอดภัยสองคนที่สวมชุดสีดำก็เดินออกมาด้วยสีหน้าเย็นชาพร้อมกับเอาเชือกมาด้วย พวกเขายืนอยู่ตรงหน้าเสี้ยเมิ่งเหยา
“ตู้จื่อเยว่ คุณคิดจะทำอะไร?！”เสี้ยเมิ่งเหยากลัวมาก ใบหน้าสวยๆของเธอซีดขาว
ตู้จื่อเยว่หัวเราะอย่างเย็นยะเยือก ทว่าไม่ได้พูดอะไร พนักงานรักษาความปลอดภัยสองคนที่สวมชุดสีดำเอาเชือกมามัดตัวเสี้ยเมิ่งเหยาเอาไว้ แน่นอนว่าเสี้ยเมิ่งเหยาไม่สามารถขัดขืนได้ ไม่นาน เธอก็ถูกคนสองคนนั้นมัดแน่น
“นางผู้หญิงชั้นต่ำ ชอบยั่วยวนผู้ชายมากไม่ใช่หรอ? ถ้าอย่างนั้นวันนี้ฉันจะทำให้แกยั่วยวนจนพอใจ！”นัยน์ตาของตู้จื่อเยว่เผยความชั่วร้ายออกมา จากนั้นเธอก็พูดออกคำสั่ง：“เอาตัวนางผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้ไปรังหมาป่าดำ”
หมาป่าดำ?
หวังเจียเมิงและหลี่เสว่มองสบตากัน พาไปที่
