บทที่128 เลี้ยงดู
เสี้ยเมิ่งเหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ส่ายหน้าแล้วพูดขึ้น：“ไม่ไปค่ะ คุณไปเองเถอะ ฉันรอคุณที่นี่นะคะ” เธอพอจะเดาได้ว่า เพื่อนที่เฉินเฟิงจะพาเธอไปหานั้น มีฐานะเป็นยังไง เธอเองก็รู้ เฉินเฟิงกำลังค่อยๆเปิดเผยความจริงกับเธอ แต่ว่า เธอยังไม่ได้เตรียมใจเอาไว้
ยังไม่ได้เตรียมใจเอาไว้ ที่จะเตรียมทำความเข้าใจเรื่องในอดีตของเฉินเฟิง ถ้าหากว่าเพื่อนของเฉินเฟิง ล้วนเป็นคนใหญ่คนโต ตนเองจะทำให้เฉินเฟิงขายหน้ารึเปล่า? เพราะถึงอย่างไรนอกจากหน้าตาที่สวยของตนเองแล้วนั้น ก็ไม่มีอะไรสามารถนำออกมาแสดงให้คนอื่นเห็นได้ เธอไม่มีฐานะทางครอบครัวที่โดดเด่น และไม่มีอำนาจเหนือกว่าคนอื่น
“ถ้าอย่างนั้นคุณรอผมสิบนาที อีกสิบนาทีผมจะกลับมา” เฉินเฟิงพูดเสียงเรียบเฉย ในเมื่อเสี้ยเมิ่งเหยาไม่คิดจะไป เขาก็จะไม่บีบบังคับเสี้ยเมิ่งเหยา
“ค่ะ ฉันจะรอคุณ” เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเล็กน้อย
เมื่อเห็นเฉินเฟิงออกไป โจวเซ่าฟึงขยับเข้ามาใกล้เสี้ยเมิ่งเหยาอย่างไม่ตั้งใจ
“เมิ่งเหยา ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”โจวเซ่าฟึงคลายยิ้มบางๆแล้วพูดถึงทาย ไม่ได้เจอกันสามปี เสี้ยเมิ่งเหยายังคงมีเสน่ห์น่าหลงใหล เธอสวยกว่าตอนเรียนมหาวิทยาลัยเสียอีก หุ่นที่ผอมบาง ท่าทางที่มีสง่าและงดงาม ตู้จื่อเยว่เทียบไม่ได้เลยสักนิด
“ไม่ได้เจอกันนาน” ท่าทีของเสี้ยเมิ่งเหยานั้นเย็นชา เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับโจวเซ่าฟึงตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาล้วนเป็นโ
