ามคิดเจ้าเล่ห์ในใจ ในที่สุดก็ไปถึงสวนล่าสัตว์
บอกว่าเป็นสวนล่าสัตว์ ความเป็นจริงก็คือป่าขนาดใหญ่ มองจากพื้นที่แล้วนั้นมีประมาณหนึ่งหมื่นเอเคอร์ มองไปแล้วไม่สามารถเห็นจุดสิ้นสุดของป่าได้ ด้านในป่าลึก คล้ายว่าจะมีภูเขาลึกกั้นเป็นชายแดน
ต่อหน้าทุกคน สามารถเห็นกระต่ายป่าและไก่ป่าวิ่งไปมาในป่าตรงหน้าอยู่บ่อยครั้ง
คนส่วนมากล้วนรู้สึกแปลกใหม่ เพราะเป็นครั้งแรกที่เขามาในสวนล่าสัตว์ เป็นการล่าสัตว์ครั้งแรก
โจวเซ่าฟึงเป็นคนนำขบวน ตลอดการเดินชมนั้นเขาจะพูดกับสวีตงเหลียงเป็นครั้งคราว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรกับคนอื่นๆ เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกว่าการพูดคุยกับคนอื่นนั้น จะเป็นการลดระดับของตนเอง
แต่ทุกคนก็ไม่มีใครกล้าโมโห เพราะถึงอย่างไรตำแหน่งของโจวเซ่าฟึงก็เห็นชัดอยู่แล้ว เขาเป็นผู้จัดการของคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลง นี่คือตำแหน่งที่คนทั่วไปหวังมาตลอดทั้งชีวิต
เฉินเฟิงและเสี้ยเมิ่งเหยาเดินด้วยกัน อาจเป็นเพราะเสี้ยเมิ่งเหยาพึ่งเคยมาเป็นครั้งแรก เธอจึงรู้สึกตื่นตาตื่นใจ ใบหน้างดงามนั้นมีรอยยิ้มอีกครั้ง สำหรับความกลัวที่มีต่อตู้จื่อเยว่ ก็ค่อยๆน้อยลง เพราะถึงอย่างไรจนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้เจอตู้จื่อเยว่
เพราะว่าตอนที่เขาอายุสิบกว่า ถูกโยนเข้าไปในป่าที่เต็มไปด้วยอันตรายร้อยเท่าพันเท่าเพื่อเอาชีวิตรอด เวลานั้น เขาต้องเผชิญหน้ากับฝูงเสือและหมาป่าเพียงลำพัง บางครั้งถึงขั้นพบเจอกับสัตว์ที่ดุร้ายที่สุดในป่าอย่างเช่
