ดูถูกผู้หญิงพวกนั้น รู้สึกว่าตัวเองมีระดับกว่าคนพวกนั้นหนึ่งระดับ
“พี่เหลียง พี่เยว่จะมาเมื่อไหร่คะ?”หลี่เสว่ทนไม่ไหวจึงถามขึ้น ตั้งแต่เดินเข้ามาจนถึงตอนนี้ ก็ประมาณสิบกว่านาทีแล้ว คนที่ต้อนรับพวกเขา มีแต่หัวหน้าพนักงานคนเดียว ตู้จื่อเยว่ยังไม่ปรากฏตัวออกมาเลย
“พี่เยว่……”สวีตงเหลียงลังเลเล็กน้อย เขาเองก็อยากจะรู้ว่าตู้จื่อเยว่อยู่ที่ไหน แต่เขาก็ไม่กล้าถาม กลัวว่าจะเป็นการรบกวนตู้จื่อเยว่ เพราะถึงอย่างไรระหว่างเขากับตู้จื่อเยว่ ไม่ได้เป็นเพื่อนกัน แต่มีความสัมพันธ์เหมือนเป็นหัวหน้ากับลูกน้องมากกว่า
เวลานี้ ชายหนุ่มหน้าตาดีหวีผมไปด้านหลังปรากฏตัวออกมา
ชายหนุ่มตัวสูงกว่าสวีตงเหลียงมาก อีกทั้งรูปร่างของเขาก็ดูสมส่วน เหมือนว่าเป็นนายแบบ
“พี่ฟึง” เมื่อเห็นชายหนุ่ม ท่าทีของสวีตงเหลียงก็เปลี่ยนเป็นเคารพในทันที
“เขาคือ…..โจวเซ่าฟึง？” อย่างรวดเร็ว หลี่เสว่และหวังเจียเมิงก็รู้ทันทีว่าชายหนุ่มหน้าตาดีคนนี้คือใคร เพราะเขา ตอนนั้นตู้จื่อเยว่ถึงโยนเสี้ยเมิ่งเหยาลงทะเลสาบจินโป
โจวเซ่าฟึงในเวลานี้ ไม่เหมือนกับชายหนุ่มคนเดิมสมัยเรียนมหาวิทยาลัยอีกแล้ว เขาดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น มีออร่าความหล่อ บนตัวของเขายังมีออร่าความร่ำรวยอีกด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะสวีตงเหลียงร้องเรียก เกรงว่าทุกคนคงจะจำไม่ได้
“พาคนมารึยัง?” ท่าทีของโจวเซ่าฟึงดูหยิ่งผยองมาก คล้ายกับว่าไม่เห็นสวีตงเหลียงอยู่ในสายตา
“พามาแล้วครับ พี่ฟึง”ท่า
