ทีของสวีตงเหลียงยังเต็มไปด้วยความเคารพ ไม่กล้าที่จะไม่พอใจแม้แต่น้อย
“อยู่ไหน?”
“ทางนั้นครับ” สวีตงเหลียงชี้ไปยังเสี้ยเมิ่งเหยาซึ่งอยู่ไม่ไกล เวลานี้เสี้ยเมิ่งเหยาอยู่ในอ้อมกอดของเฉินเฟิง ไม่ได้มองมาทางนี้
“อืม” โจวเซ่าฟึงพยักหน้าเล็กน้อย สายตาที่มองไปทางเสี้ยเมิ่งเหยานั้นมีความซับซ้อน สายตาที่มองไปทางเฉินเฟิง มีความเย็นยะเยือกเล็กน้อย
“จื่อเยว่ไปต้อนรับหุ้นส่วนไม่กี่คน เดี๋ยวต้อนรับเสร็จ เธอก็จะมาที่นี่ ฉันพาพวกนายไปเดินรอบสวนล่าสัตว์ก่อน” โจวเซ่าฟึงพูดเสียงเรียบ
“สวนล่าสัตว์? พี่ฟึง ที่ตรงนั้นเหมือนว่าพวกผมจะเข้าไปไม่ได้ครับ” สวีตงเหลียงนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้น สวนล่าสัตว์คือโซนระดับสูงของคฤหาสน์คฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลง เปิดให้เฉพาะคนที่มีบัตรสมาชิกระดับทองคำขาวเท่านั้น แต่เขาเป็นแค่สมาชิกระดับทอง
นัยน์ตาของโจวเซ่าฟึงเผยความดูถูก แล้วพูดขึ้น：“ตอนนี้ฉันเป็นผู้จัดการของสวนส่วนนอกของคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลง พวกนายเข้าไปได้หรือไม่นั้น ฉันเป็นคนตัดสินใจเอง”
“พี่ฟึง พี่เลื่อนตำแหน่งแล้ว?” สีหน้าของสวีตงเหลียงเต็มไปด้วยความดีใจ เขาถามขึ้น ครั้งที่แล้วตอนที่เขามาคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลง โจวเซ่าฟึงยังเป็นแค่หนึ่งในคนดูแลของคฤหาสน์ ชั่วพริบตาเดียว โจวเซ่าฟึงเป็นถึงผู้จัดการสวนส่วนนอกแล้ว นี่เป็นตำแหน่งที่สุดยอดมาก ผู้จัดการสวนส่วนนอก หมายความว่าโจวเซ่าฟึงสามารถได้เจอคนใหญ่คนโตมากมาย คนใหญ
