มเย้ยหยันเล็กน้อย หวังเจียเมิงอยากจะให้ตนเองขายหน้าไม่ใช่หรอ? เช่นนั้นตนเองก็จะทำให้เธอพอใจ
น้ำเสียงของหวังเจียเมิงนิ่งงัน เคล้าไปด้วยความไม่พอใจ ไอ้สวะคนนี้ กล้าทำให้ตนเองขายหน้า
“เฉินเฟิง ทำไมต้องพูดด้วยน้ำเสียงรุนแรงแบบนี้? เจียเมิงไม่ได้พูดผิดอะไรหนิ คงเป็นไปไม่ได้ที่แกจะไม่กินไม่ใช้เพื่อเก็บเงินหนึ่งล้านหยวนในสิบปีหรอก” หลี่เสว่พูดด้วยความไม่พอใจ
“อืม เป็นไปไม่ได้” เฉินเฟิงพยักหน้า ตั้งแต่เล็กจนโตเขาก็รู้ดีว่า พูดหลักการกับคนโง่ไม่ได้ คนโง่พูดอะไร ตนเองก็ตอบไปแบบนั้นก็พอใจ ถ้าพูดหลักการกับคนโง่ จะทำให้ตนเองกลายเป็นคนโง่ไปด้วย
“หึ เมิ่งเหยาตาบอดไปแล้วจริงๆ ทำไมถึงได้หลงรักคนอย่างแก เป็นผู้ชายเหมือนกัน แกดููพี่เหลียงสิ สามารถใช้เงินหนึ่งล้านหยวนเพื่อเป็นสมาชิกของคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลง แล้วแกล่ะ ฉันก็ทำได้แค่หัวเราะแห้ง” หลี่เสว่พูดดูถูกอย่างไม่อ้อมค้อม
สีหน้าของเฉินเฟิงเย็นยะเยือก ดูถูกตนเองก็ช่างมันเถอะ นี่มาดูถูกเสี้ยเมิ่งเหยา เขาไม่สามารถทนได้
