เป็นการพูดโอ้อวดโดยนัยว่า ปีหน้าตนเองจะเป็นสมาชิกของคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลง
และหลี่เสว่เองก็รู้หน้าที่เป็นอย่างดี เธอรีบพูดขึ้น：“พี่เหลียง สมาชิกระดับทองคำขาวของที่นี่ต้องจ่ายปีละเท่าไหร่คะ?”
“ม่มาก ก็แค่ปีละหนึ่งล้านหยวนเท่านั้น！”สวีตงเหลียงพูดเสียงเรียบเฉย เงินหนึ่งล้านหยวนถูกเขาพูดออกมาเหมือนเงินหนึ่งร้อยหยวน
“ว้าว พี่เหลียง หนึ่งล้านหยวนยังไม่มากอีกหรอคะ?” สีหน้าของหลี่เสว่เต็มไปด้วยความนับถือสวีตงเหลียง จากนั้นก็พูดขึ้นอีก：“พี่เหลียง เงินหนึ่งล้านหยวนของพี่ กับคนบางคนทั้งชีวิตนี้ก็หาไม่ได้”
“เฉินเฟิง แกส่งอาหารแบบนี้ถ้าอยากจะหาเงินให้ได้หนึ่งล้านหยวน ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่?” หลี่เสว่พูดพาดพิงถึงเฉินเฟิง ทว่าหวังเจียเมิงมุ่งเป้าไปที่เฉินเฟิงไปตรงๆ เพราะถึงอย่างไรบนรถก็มีผู้ชายนั่งอยู่แค่สองคนเท่านั้น หนึ่งคือสวีตงเหลียง และอีกหนึ่งก็คือเฉินเฟิง อีกทั้งเมื่อกี้เฉินเฟิงก็พึ่งมีปัญหากับสวีตงเหลียง เวลานี้ แน่นอนว่าต้องให้เฉินเฟิงตกที่นั่งลำบาก
“สิบปีมั้ง” เฉินเฟิงพูดเสียงเรียบ คำนวณตามเงินเดือนหกพันหยวนต่อเดือนแล้วนั้น ต้องส่งอาหารโดยที่ไม่กินไม่ดื่มถึงสิบปีกว่าจะรวบรวมเงินได้หนึ่งล้านหยวน
“สิบปี?” หวังเจียเมิงหัวเราะด้วยความเย้ยหยัน แล้วพูดขึ้น ：“ในสิบปีนี้แกคงต้องไม่จ่ายทั้งค่ากิน ค่าที่พักและค่าเสื้อผ้าใช่ไหม?”
“ถ้าอย่างนั้นก็หลายสิบปีมั้ง เธอพอใจรึยัง?” น้ำเสียงของเฉินเฟิงมีควา
