ตาส่วนลึกของเขามีความดูถูกฉายออกมาครู่หนึ่ง เป็นพวกบ้านนอกกันหมด แต่ถ้าคนพวกนี้ไม่ไปละก็ เดี๋ยวก็ไม่มีใครเห็นเฉินเฟิงขายหน้า เมื่อคิดถึงตรงนี้ สวีตงเหลียงจึงคลายยิ้มแล้วพูดขึ้น：“ลืมบอกกับทุกคน ถ้าหากทุกคนไปคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลง ค่าใช้จ่ายในคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลง ฉันจะเป็นคนจ่ายเอง ตอนแรกฉันจะเลี้ยงข้าวทุกคน แต่เฉินเฟิงขี้เกรงใจไปหน่อย เขาเป็นคนจ่ายค่าอาหารมื้อนี้ ฉันก็ไม่สามารถไม่แสดงอะไรสักนิด ค่าใช้จ่ายที่ทุกคนไปสนุกที่คฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลงฉันเป็นคนจ่ายทั้งหมด”
เมื่อได้ยินคำพูดของสวีตงเหลียง แววตาของทุกคนเป็นประกายขึ้นมาทันที มีคนให้เอาประโยชน์ แน่นอนว่าพวกเขาต่างก็รู้สึกยินดี เพราะถึงอย่างไรที่นั่นก็เป็นถึงคฤหาสน์นานาชาติจิ่วหลง สถานบันเทิงที่หรูหราที่สุดในจินหลิง
ไปที่นั่นสักครั้ง ถ่ายรูปไม่กี่รูป แล้วโพสต์ในกลุ่มเพื่อนของตนเอง ก็สามารถเอาไปโอ้อวดได้หลายปีแล้ว
“พี่เหลียงใจกว้างจริงๆ ทำเอาพวกเราเกรงใจกันหมดเลยค่ะ” หวังเจียเมิงพูดด้วยน้ำเสียงเขินอาย ภายในใจของเธอก็ยิ่งรู้สึกพอใจสวีตงเหลียงมากยิ่งขึ้น นี่เป็นคนที่รวยมากจริงๆ เธอจะต้องจับเขาให้ได้
“มีอะไรให้เกรงใจ ทุกคนเป็นเพื่อนกันหมด พาทุกคนไปเปิดโลก เป็นสิ่งที่ควรทำ” ภายนอกของสวีตงเหลียงนั้นยิ้มแย้ม แต่ข้างในกลับไม่ได้เกรงใจหวังเจียเมิง มือใหญ่ของเขาลอบจับสะโพกของหวังเจียเมิง ใบหน้างดงามของหวังเจียเมิง แดงระเรื่อ อีกทั้งที่แห่
