บทที่ 123 เรื่องในอดีต
“หวังเจียเมิง อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกคิดอะไรอยู่” เสี้ยเมิ่งเหยามองไปที่หวังเจียเมิงด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นหัวเราะเย้ยหยันตนเอง：“เมื่อก่อนฉันตาบอดเอง ถึงได้คบคนอย่างแกเป็นเพื่อน หลังจากวันนี้ ระหว่างฉันกับแก ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก！”
สีหน้าของหวังเจียเมิงเปลี่ยนไป แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
“เฉินเฟิง พวกเราไปกันเถอะ” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดจบ ก็ดึงมือเฉินเฟิงไป งานเลี้ยงรุ่นอะไรกัน หลังจากนี้เธอจะไม่มาอีกแล้ว คนพวกนี้ ไม่เห็นเธอเป็นเพื่อนเลยด้วยซ้ำ แม้แต่หวังเจียเมิง คนที่เธอยอมรับว่าเป็นเพื่อนเพียงคนเดียว ครั้งนี้เธอปวดใจมากแล้วจริงๆ
“เสี้ยเมิ่งเหยา แกหยุดเดี๋ยวนี้！”เวลานี้ หลี่เสว่เดินมาอยู่ตรงหน้าเสี้ยเมิ่งเหยาด้วยความโมโห จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดี：“พี่เยว่สั่งให้แกไป เป็นการให้เกียรติแก แกอย่าไม่เจียมตัวหน่อยเลย”
เมื่อได้ฟังหวังเจียเมิงพูด หลี่เสว่ก็ดึงสติกลับมา ตู้จื่อเยว่ให้เสี้ยเมิ่งเหยาไปนั้น ต้องเป็นเพราะอยากจะหาเรื่องเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างแน่นอน ถ้าหากว่าเสี้ยเมิ่งเหยาหนีออกไปตอนนี้ ก็จะเป็นการรอดพ้นจากเรื่องร้ายๆไปหนึ่งครั้ง และความแค้นของเธอกับเฉินเฟิงที่ทำร้ายเธอนั้น เธอก็จะไม่ได้แก้แค้น
“ไสหัวไปให้หมด！”เสี้ยเมิ่งเหยาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก และไม่อยากจะเกรงใจหลี่เสว่แล้ว
“เสี้ยเมิ่งเหยา ฉันขอเตือนแก ตอนนี้แกไม่ใช่นักเรียนแล้ว ตอนนั้นแกทำผิดต่อพี่
